Language!

Ik hoorde het gisteren op een radioreclame en realiseer me dat F&R het ook doen: zodra ze ook maar iets horen dat op het F-word lijkt roepen ze gealarmeerd: "Mamma: language!".

Het F-word. Vrij lang heb ik kunnen beweren dat het voor 'fool' stond maar inmiddels zijn de kinderen wijzer. Maar verder dan dit en het S-word reikt hun kennis niet. 

Onlangs vroeg ik ze welke lelijke woorden ze eigenlijk in het Nederlands kennen. Daar hoefden ze niet lang over na te denken: je weet wel, het lelijke woord voor piemel, dat zegt papa altijd als hij ons naar school brengt als iemand voor hem niet door rijdt. 

Vervolgens kwam F met 'shoot' op de proppen. Kende ze van tante M die dacht haar telefoon verloren te hebben in de Belconnen mall. "Ik denk dat ze daar eigenlijk shit mee bedoelde maar op een nette manier." Interessant. 

Zeven jaar geleden schreef ik mijn laatste blogpost. Toen ik me vandaag afvroeg of The Canberra Telegraeff eigenlijk nog zichtbaar was trof ik de bovenstaande tekst in draftvorm aan. Geen idee waar ik heen wilde destijds met de moraal van dit verhaal.

Inmiddels zijn we een eind verder. De kinderen zijn 16 en 18 en hun vocabulaire is op dit gebied behoorlijk uitbereid - met name nadat Reimer een uitwisseling naar Nederland deed eerder dit jaar.

Beiden doen het International Baccalaureate programma op de middelbare school en geloof het of niet, beiden zijn van plan om daarna in Nederland te gaan studeren. Hotelschool Den Haag voor Fransje en International Business in Maastricht of Rotterdam voor Reimer. Met een dubbele nationaliteit (zij wel!) kunnen ze sowieso alle kanten op.

Na negen jaar Canberra zijn we vorig jaar naar Adelaide verhuisd. Het tijdelijke Australie avontuur heeft een wat meer permanente vorm gekregen. Maurits en ik werken inmiddels in onze vierde baan - Maurits nog steeds in de hotellerie voor de Accor keten en ik bij de Universiteit van Adelaide in een marketing rol.

Inderdaad - de zwaarst getroffen sectoren in Australie tijdens de coronacrisis. Gelukkig hebben we beiden een vast contract en zijn we onze banen redelijk zeker. Maurits is druk met quarantaine gasten. Zijn hotel, dat zich normaalgesproken op de zakelijke markt concentreert, is door de overheid aangewezen als een locatie waar terugkerende Australiers hun 14-dagen isolatie moeten uitzitten. Van conferenties naar full entertainment: het interne televisie informatiekanaal veranderde in een buzz van activiteiten: yoga lessen, zumba klassen, de dagelijkse Kahoot quiz, de wekelijkse bingo avond, achter-de-schermen-van-het-hotel filmpjes en live concerten vanuit de courtyard houden de gasten goed bezig. Daarnaast krijgen ze fantastisch eten - driemaal daags wordt er een brown paper bag voor de kamerdeur gezet waar de heerlijkste gerechten uit komen. Dat weet ik omdat er zo nu en dan zo'n tasje mee naar huis genomen wordt. Toen de coronacrisis hier op z'n hoogst was beurde ik mezelf altijd op door even op de Facebook page van de gasten mee te lezen - zoveel humor en waardering voor wat het hotel team voor ze deed: sommige gaven aan graag een maand te willen blijven!

Anders dan in Nederland zien we hier inmiddels, los van de 'quarantaine gevallen', nauwelijks nog corona infecties, Victoria uitgezonderd. De meeste staatsgrenzen zijn weer open, we werken weer vanuit kantoor, bioscopen, sportscholen en restaurants zitten vol en we genieten van het feit dat de zomer in zicht is. 

Maar het verlaten van het eiland zit er voorlopig niet in. Tenzij je een hele goede reden hebt. - dan kun je een uitzondering aanvragen. En omgekeerd zijn alleen mensen met de Australische nationaliteit of een permanent resident visum welkom. En daarvan staan er nog zo'n 30,000 wereldwijd in de wacht. De wekelijkse 'arrival cap' is deze week weliswaar verhoogd van 4,000 naar 6,000 maar de vluchten zijn schaars. We hebben ons erbij neergelegd dat het waarschijnlijk nog wel een jaar zal duren voordat we familie en vrienden in Nederland weer zullen zien. De vlieger van 'het is weliswaar aan de andere kant van de wereld maar als er iets is ben je in 24 uur thuis' gaat momenteel niet op.

Hoe het verder gaat? Geen idee! De komende twee jaar zullen we sowieso hier blijven totdat Reimer zijn middelbare school afgemaakt heeft. En daarna? Met twee studerende kinderen in Nederland is de verleiding natuurlijk groot om te zijner tijd die kant weer op te komen. We gaan het zien.

Ode aan de Manuka Pool

Vanaf eind maart hebben we naar deze dag uitgekeken: 
de opening van de Manuka Pool! 

Ik realiseer me dat velen denken dat het in Australië altijd zomer is, maar ook wij kennen onze seizoenen. En als de Manuka Pool haar deuren in het laatste weekend van oktober opent weten wij dat het juiste seizoen weer aangebroken is.

De Manuka Pool was het eerste zwembad in Canberra en heeft de tand des tijds geweldig doorstaan. Hier geen glijbanen, duikplanken of muziek, de Manuka Pool ziet er nog net zo uit als toen het in 1931 geopend werd onder de naam "The Swimming Pool".

Aussies gaan pas te water als de temperaturen de 30 graden ruimschoots gepasseerd zijn. Dat betekent dat we dit best bewaarde geheim van Canberra tot die tijd uitsluitend hoeven te delen met een aantal andere familiepashouders van internationale oorsprong.

Klinkt saai en ergens is het dat ook, wat het juist weer zo aantrekkelijk maakt - en hopelijk duurt het nog heel lang voor de kinderen dat in de gaten hebben! 

Voor meer beeld: Manuka Pool

Canberra weather warms up as heatwave hits

Dit kan alleen in Canberra: voor de tweede maal haalden de kinderen de krant terwijl wij aan de andere kant van het land zaten!

Overigens wel een interessante prognose voor het zomerseizoen dat ons te wachten staat via dit artikel in de Canberra Times.

Third Anniversary

Sydney, 13 juli 2010

What can I say?

Regen!

Tegenwoordig plannen wij niet meer dan een dag van tevoren wat we in het weekend doen. Net als een groeiend aantal mensen in onze omgeving zien we wel wat er opkomt. En dat is verrassend veel, zeker omdat steeds meer vrienden en kennissen deze filosofie erop na lijken te houden. Het is, zoals een collega het uitdrukte, 'als in de vakantie'. En zo voelt het inderdaad.

Tijdens Fransje's tennisles vanochtend checkte ik het weer op mijn telefoon - waarom ik dat doe is mij eigenlijk een raadsel want het is een nogal gelijkmatig beeld dat per jaargetijde verandert. Dat wil zeggen, de temperaturen veranderen, maar er staat steevast een zonnetje, soms met een wolk. Mijn hart maakte een sprongetje: morgen regen!

Nooit had ik gedacht dat het zover zou komen. Toen we hier bijna drie jaar geleden aankwamen was ik diep teleurgesteld dat we de regen uit Nederland meegenomen bleken te hebben. Het Opera House in de regen is niet leuk. Een rondvaart in de haven ook niet. En fietsen in de regen al helemaal niet.

Anderhalf jaar na aankomst meldde Weatherzone dat El Nino plaatsgemaakt had voor La Nina. En inderdaad, dit is waar ik voor getekend dacht te hebben: eindeloos warme zomers, een prachtige herfst, koude winters met stralend blauwe luchten en een voorjaar dat je in Europa 'zomer' zou noemen. Zo nu en dan een bui, maar niets waar je echt een paraplu voor nodig hebt.

Nu het winter is, regent het iets meer, zoals in de week dat we net de konijnen hadden. Maar nooit in het weekend. En dat is pech, want je komt nergens meer aan toe met altijd mooi weer. Qua 'nuttige zaken' zeg maar. Want dat zit er dan toch wel in met een Noord-Europese achtergrond: zonde om binnen te zitten als de zon schijnt.

Enthousiast deel ik M mee dat het morgen de hele dag gaat regenen. Zelfs geen klein zonnetje te zien. "O heerlijk," reageert hij, "daar ben ik echt aan toe, lekker de hele dag binnen blijven en niets doen." In mijn hoofd ontstaat meteen een to-do lijst die twee weken regen vereist. En dan moet er natuurlijk ook voor de buis gehangen worden met een DVD - want dat hóórt bij regen. 

Ik ben blij dat we niets gepland hebben - dan waren we deze buitenkans misgelopen. Nu maar hopen dat het goed voorspeld is.

Suzy

Sue gaat me voor naar de garage. Stralend wijst ze op een auto die eruit ziet alsof hij net van de lopende band afkomt. "Let me introduce you to Suzy".

Drie jaar hebben we het volgehouden. Twee banen, waarvan één allesbehalve 9-5, twee kinderen die aan de andere kant van de stad naar school gingen en één (1) auto. Logistiek zat het strak in elkaar. Vooral in de maanden dat het meer dan gemiddeld regende. En zonder onze mountainbike m/v was het niet gelukt. Maar er zijn grenzen.

Nu Maurits het Diamant verruilt voor het Realm Hotel aan de andere kant van de stad is het tijd voor een uitbereiding van het wagenpark. Want waar ik in geval van regen vanaf de ANU nog even onder de paraplu kon oversteken naar het nabijgelegen Diamant Hotel, is een wandelingetje van 6km wat veel van het goede.

Via Carsales.com had ik mijn oog al snel op een Suzuki Swift laten vallen. Eigenlijk had ik mijn oog daar een jaar geleden al op laten vallen, toen onze Landrover voor reparatie bij de garage stond en we een Suzuki Swift meekregen om ons te kunnen verplaatsen.

Wat een leuk autootje. Perfecte fit. En een verademing na het besturen van de Landrover truck. Helaas was de pret maar voor een paar dagen. Maar de Swift verdween niet meer uit mijn gedachten.

En sinds vandaag zijn Suzy en ik Beste Vriendinnen. 

Sue moest er wel een traantje om laten. En volgens M kwam de emotie pas echt los toen we de straat uit reden. Sue had Suzy drie jaar geleden als verrassing gekregen. Compleet met ballonnen. Altijd in de garage gestaan, wekelijks gestofzuigd en regelmatig van nieuwe features voorzien. Op de achterbank had volgens mij nog nooit iemand plaatsgenomen.

Ook voor Suzy breekt er een nieuwe fase aan!

Als konijnen...

Sinds december vragen de kinderen om een konijn. Zo schattig mam. En we zullen er helemaal zelf voor zorgen.

Omdat ik niet toegaf stapten ze over op een guinea pig. Ik had geen idee wat ze daarmee bedoelden. Dus werd ik de dierenwinkel ingeloodst. En daar bleek dat ze het over een cavia hadden. Met een rattenstaart.

De keuze voor Brownie was snel gemaakt. Een schattig konijn met lange hangoren. Zonder staart. Eén konijn is geen konijn dus Reimer koos Spot-On. Wit met bruine vlekken.

Na het afrekenen schoot me opeens te binnen dat het wel leuk zou zijn om te weten of het mannetjes en vrouwtjes waren. Een mannetje en een vrouwtje. Ah.

Maar Brownie en Spot-On zaten al in de auto. En de overige konijnen zagen er niet half zo leuk uit. Dus blij met deze gezins-uitbereiding togen we naar huis. De kooi (met binnenverblijf) werd in elkaar gezet en M en ik voelden ons geweldige-ouders-die-iets-voor-hun-kinderen-over-hebben.

En toen begon het te regenen. Niet een dag maar een week. De kooi hield het niet droog onder het afdak. De konijnen verhuisden naar binnen. Ik begon het avontuur iets minder geslaagd te vinden.

Het verschonen van de kooi werd uitgesteld van woensdag tot zaterdag, en tot zondag. Toen ik 's ochtends nadat de kinderen naar school vertrokken waren controleerde of ze de waterfles bijgevuld hadden bleek die leeg. En volgens mij zag ik daar ook geen eten liggen. Dit was niet de afspraak!

Ondertussen leken Brownie en Spot-On zich uitstekend met elkaar te vermaken. Ik kreeg visioenen van tien konijnen met een bijpassende hoeveelheid uitwerpselen en sommeerde de kinderen om ze per direct te scheiden. Kwam de bench waarin Saar haar overtocht van Nederland naar Australië maakte even goed van pas.

Maar het kwaad was al geschied. Spot-On bouwde haar nestje en legde daar twee schattige baby konijntjes in neer. Wij prezen ons gelukkig, het hadden er ook zes kunnen zijn! Onze vriend van de dierenwinkel liet ons weten dat hij die twee schatjes best zou kunnen verkopen dus wij dachten de dans ontsprongen te zijn.

Wat schetst onze verbazing? Met de twee babies nog aan de borst begint Spot-On een nieuw nest te bouwen. Deze keer blijkt het echt raak, niet twee, niet vier, niet zes, maar zeven schattige baby konijntjes melden zich in huize Gingana. Het moet niet gekker worden!

De Mooiste Dag in het Jaar

Fransje blijft het consequent Moedersdag noemen. En Reimer licht toe dat hij de roze sok-sloffen eigenlijk niet echt cool vindt maar dat hij ze 'moest' kopen om de boekenlegger te bemachtigen (5D Mam!) - die gingen als één pakket op de traditionele Mother's Day Stall.

Moederdag? De mooiste dag in het jaar!

Nieuwe Fase

M heeft een nieuwe baan. Met een permanent resident visum ben je niet langer gebonden aan het bedrijf dat je gesponsord heeft en staat het je vrij te werken waar je wilt. Na ruim drie jaar is de rek er voor M uit bij het Diamant Hotel. Vijfsterren service met een driesterren budget kent zo z'n beperkingen. En zijn prijs.

Eind februari besloot M op te zeggen. Ik dacht dat ik er in bleef. Natuurlijk, ik breng ook iets binnen, maar de cost of living is hier dusdanig dat we het met één salaris niet redden. En regelingen zoals in Nederland kennen we hier niet, wie niet werkt krijgt geen cent. Full stop.

M zag het probleem niet en verheugde zich op de Nieuwe Fase. Ik lag er wakker van. Maar het is hier geen Europa en voor ik goed en wel van de schok bekomen was meldde M dat hij zijn nieuwe uitdaging gevonden had. Het Realm Hotel. Aan De Andere Kant van de Brug.

Canberra is door het Lake Burley Griffin in Noord en Zuid gesplitst. Voor de meeste Canberrans speelt het leven zich in Noord of in Zuid af. Men is daar heel patriottisch in. Je bent van 'Zuid' of van 'Noord'. Gewisseld wordt er over het algemeen niet. Wij startten in Zuid en verhuisden toen naar Noord. Beiden werkten we 'Inner North'. De kinderen gaan nog steeds in Zuid naar school en hebben er hun sportclubs. We gaan in Zuid naar de tandarts, de dokter, de kapper en de markt. Omdat we daar nu eenmaal begonnen zijn. Mind you, we hebben het over een afstand van 15 kilometer. Maar toch, het is een heel ding.

En nu gaat M dus werken in Zuid. Heftig!

Van heritage naar modern en ook op grotere schaal. We zijn er inmiddels een nachtje gaan 'proefslapen'. Dat is altijd het leuke van een nieuw hotel. Zolang men je nog niet kent kun je even als mystery guest kennismaken. De kinderen, die in de afgelopen jaren erg verknocht zijn geraakt aan het Diamant Hotel, waren meteen verkocht. Door de grootte weet ik niet of we ze hier ook zo makkelijk zullen neerleggen als ze een dagje ziek zijn, maar ze lijken het in ieder geval erg interessant te vinden. En een zwembad doet het natuurlijk altijd goed.

Op 1 juni gaat dit nieuwe avontuur van start. We zullen de sfeer van het Diamant missen. Mijn dagelijkse catch-up met M's collega's tijdens de fiets/auto swap om half zes. De staff die als familie is, de gezellige bar en de heerlijke Italiaanse pastas. De ijsjes die de kinderen zelf konden scheppen en het ontbijtbuffet waar ze in-geval-van-schoolziek hun hart konden ophalen. De sfeervolle private dining room en pizza-keuken die het zo goed deden tijdens kinderfeestjes. Anderzijds: ik geloof dat ze alle DVD's uit de collectie gezien hebben. Tijd voor een nieuwe fase.

Centenary

Vandaag bestaat Canberra honderd jaar. En dat betekent een jaar lang feest.

Het Diamant Hotel is de officiële accommodatie partner van de Centenary organisatie. En dat betekent dat de hoeveelheid uitnodigingen voor Alles wat Leuk is dit jaar verdrievoudigt. Hetzelfde geldt voor de kosten die we deze maanden aan kinderoppas uitgeven, à raison de $20 per uur.

Want hoewel Australië erg georiënteerd is op het gezin (schoolvakanties zijn heilig en er wordt in mijn werkomgeving altijd rekening mee gehouden), kunnen we F en R in dit geval niet altijd meenemen. De Australian Golf Open en het bijbehorende diner, de opening van het spectaculaire Arboretum, het klassieke openlucht concert in de tuin van Governor's House, modeshows, tentoonstellingen, toneelstukken, lunches, lezingen en cocktails, er lijkt geen einde aan te komen.

Maar tijdens de Echte Verjaardag zijn ze van de partij. Niet tijdens de lunch in de speciaal opgestelde Belgische Spiegeltent (die heet hier ook zo) maar wel bij de Bubbly Bar, een enorme champagne bar die aan de rand van het Lake Burley Griffin opgesteld is. Reimer is als enige gezinslid actief betrokken bij de festiviteiten en komt in speciale Canberra-100 outfit voorbij gezeild. In de lucht de veelbesproken Canberra Sky Whale en later op de avond concerten en spectaculair vuurwerk.

Wat een tempo. Het is pas maart - ik zie niet hoe ik het einde van dit jaar ga halen maar ondertussen genieten we van onze tijdelijke VIP status.

Wat als er iets gebeurt?

Het is er altijd. Soms meer op de voorgrond, vaak op de achtergrond. De wetenschap dat je Eigenlijk Heel Ver Weg bent. Van bijna iedereen die je het liefste is. En de gedachte dat er iets kan gebeuren. Wat dan?

Dit soort dingen gebeurt nooit als je het verwacht.

Ik had moeite om mijn tranen te bedwingen toen ik begin januari afscheid nam van mijn ouders die weer terug naar Nederland vlogen. Wanneer zou ik ze weer zien?

Exact twee weken later toen ik voor dag en dauw op het koude Schiphol aankwam.

Het gekke is dat je, als er iets gebeurt, eigenlijk helemaal niet zo ver weg blijkt te zijn. Sterker nog, ik was er via de telefoon praktisch live getuige van. En toch is er dan meteen het claustrofobische gevoel dat ik drie keer eerder ervaren heb. Op stage in Frankrijk, wonend in Costa Rica en tijdens een vakantie in Indonesië. De vluchten terug naar Nederland staan me in alle gevallen nog helder bij. Tijd voor Reflectie.

Bizar om uit het niets opeens 'thuis' te zijn. Geen voorpret, aftellen, zorgvuldig inpakken, cadeautjes, afspraken, feestjes en Nederlandse-boodschappen-lijstjes. Gewoon zijn.

Wat is het vertrouwd en vreemd tegelijk. Autorijden durf ik de eerste paar dagen niet aan en bij het oversteken kijk ik voor de zekerheid maar gewoon alle kanten op. Kan ik nog gewoon een los kaartje kopen in de bus? En de tram, stopt die eigenlijk voor een zebrapad?

Acht dagen later ben ik weer thuis. Het andere thuis. Alsof er niets gebeurd is. Maar er is wel iets gebeurd en het leven voelt minder licht dan toen ik mijn vorige stukje schreef.

Bush Fire Alert

Wat neem je mee op het moment dat je je huis moet verlaten vanwege een aanstormende bosbrand? Ik kan me nog goed herinneren dat ik me dat een jaar geleden, in de regenachtige zomer van 2011, afvroeg nadat ik de verhalen van vrienden die 'de branden van 2003' hebben meegemaakt, had gehoord.

En inmiddels weet ik het. Want het is hier serieus. Temperaturen van zo'n 38 graden in combinatie met een windkracht van 80 km/u is voldoende voor de Fire Danger Rating 'Extreme'. New South Wales, de staat die aan onze Australian National Capital grenst, heeft al een aantal dagen de status 'Catastrophic' - de ernstigste van de zes stadia die aangeven hoe ontvlambaar de situatie is.

We worden verzocht onze maatregelen te treffen. Als ik een collega onbegrijpend aan kijk op het moment dat ze mij vraagt of ik ons Bushfire Survival Plan op orde heb, begrijp ik dat we op dit gebied nog iets te leren hebben. Na het beantwoorden van de vragenlijst in dit document is het ons duidelijk dat we inderdaad midden in het risico gebied zitten en dat we onze foto albums dus maar klaar moeten leggen. En de diploma's. Reimer's trofeeën, de merklappen waar mamma een jaar van haar leven aan gewijd heeft, de schilderijen van de kinderen op tweejarige leeftijd, paspoorten, inentingen boekjes, trouwboekje, laptop, fototoestel. Zilver? Nee dat is vervangbaar. 
Het geërfde Ma Pomme servies … helaas. Boeken? Geen sprake van. De Ghanese luipaardjes? Nou vooruit.

Bizar.

We maken een lijstje. Voor het geval dat. Want je gaat natuurlijk niet alles vast van de muur halen en bij de voordeur zetten. Hoewel we wel een kratje in de studeerkamer hebben staan. Saar! Ik zet haar er voor de zekerheid maar bij, je weet nooit, mochten we in paniek raken. Huis afsluiten, sleutels mee. Telefoonoplader. Toch wel handig die tips. En als je het opschrijft kun je het in ieder geval niet vergeten. Where will you and your family go to ensure you are all safe? Ha! Dat is het voordeel van een man in de hotellerie - ons bedje is gespreid dus voor ons geen blankets in de relocation kit.

De website van de ESA (ACT Emergency Services Agency) is onze nieuwe favoriet. Op het moment dat ik bij het openen van de ramen een sterke rooklucht waarneem is dat het eerste dat ik check. En ik ben niet de enige:

Smoke over the ACt is from interstate bush fires. ACT Fire & Rescue is currently receiving calls from the public inquiring about the presence of smoke over the ACT. The smoke is being blown into the Territory from bush fires burning in the Shoalhaven region of NSW. There is currently no fires in the ACT generating this smoke.

De kinderen vinden het voornamelijk spannend. Volgens Reimer hebben we geluk: als het vuur dreigt komt er een helikopter om te blussen met zwembadwater. Heeft ie op de televisie gezien. Ik geloof dat het geluk 'm in de mogelijke komst van de helikopter zit, niet in het feit dat we daarmee de zaak wellicht onder controle kunnen houden.

Enfin, we zullen zien. De total fire ban en de constante waarschuwingen zullen ongetwijfeld effect hebben. Vanaf zondag zakken de temperaturen en is zelfs regen voorspeld. 

Maar toch goed om onze prioriteiten even duidelijk in beeld te hebben: alles wat echt van belang is past in een Renault Scenic. Wat voelt het leven opeens licht!

Wat doen we met Kerst?

Dit jaar vierden wij voor de tweede keer Kerstmis in Australië. En het viel ons weer op hoe anders het hier is. 

Te beginnen met de planning. De vraag 'Wat doen we met Kerst?' wordt hier over het algemeen een week of twee voor de happening beantwoord. Dan het menu. Prawns vooraf, ham als hoofdgerecht & pavlova toe. Alles kant & klaar bij viswinkel en supermarkt. Natuurlijk, je kunt het zelf maken, en dat doen wij dan ook, op de gekookte garnalen na. Maar het hoeft niet. En ik geloof dat dat hier een beetje de essentie is: no pressure.

De donkere dagen voor Kerst kennen we hier niet. Integendeel: het is volop zomer, de zon gaat om een uur of acht onder en de temperaturen zijn boven de dertig graden. Het is het einde van het schooljaar, er wordt gebarbecued, gezwommen en mojito gedronken.

Kerst in Australië is vooral fun. Auto's worden met rendier-gewei en neus uitgedost, kinderen zijn in de ban van de kado's die Santa voor ze mee gaat nemen en de pre-kerst borrels zijn een uitgelezen kans om de kurken tijdens werktijd te laten knallen. 

Om het geheel toch wat diepgang te geven troonde ik de familie op kerstavond mee naar de kerk voor de kinderdienst van zes uur. Wapperend met de liturgie probeerden we de temperatuur naar beneden bij te stellen. Om ons heen korte broeken en slippers. 
Met een overhemd, dat dan weer wel.

Daarna iets meer dan het traditionele boek onder de boom. En toen een souper met, inderdaad, de garnalen die ik 's ochtends bij de vismarkt had gehaald. Ik dacht dat ik om acht uur de eerste zou zijn. Maar op deze 24 december bleek de winkel al vanaf vijf uur 's ochtends zaken te doen. Ik keek mijn ogen uit en greep mijn Iphone - die inmiddels weer in oorspronkelijke staat verkeert - voor een impressie. 

Eerste kerstdag volgde een luchtige lunch waarbij de kinderen en hun vriendjes tussen de gangen door afkoelden in het zwembad. En vandaag, Boxing Day, herinnert eigenlijk alleen de kerstboom ons er aan welke tijd van het jaar het ook al weer is.

Kerstmis in Australië? Easy! 

Apple Crumble

Toen wij 2,5 jaar geleden in Australië aankwamen viel het ons op hoe ver-Appled de maatschappij hier toen al was. Het principe deed ons een beetje aan Ghana denken: decennia lang geen andere manier van communicatie dan de tam-tam en vervolgens meteen op het mobiele telefonie netwerk zonder dat er ooit sprake is geweest van een vaste telefoonverbinding.

Meer en meer realiseren wij ons hoe geïsoleerd Australië eigenlijk was voor de komst van internet. En we begrijpen dus waarom alles wat de communicatie met en visualisatie van 'buiten' vergemakkelijkt, omarmd wordt. Meer dan ik me uit Nederland kan herinneren zie je de Apple producten overal in het straatbeeld. Het lijkt wel of iederéén een Ipad heeft. En als ik de moeders op het schoolplein moet geloven ís dat ook zo na de Kerst.

En natuurlijk passen wij ons aan. Na de MacBook Pro volgde een Iphone, een Ipad, nog een Iphone en nu de double digits voor Fransje in het spel zijn, een Ipod touch.

Als je er eenmaal mee werkt … enfin, dat hoef ik niemand die een Apple heeft uit te leggen. Ik ben inmiddels halverwege de 630 pagina's tellende biografie over Steve Jobs en heb alleen nog maar meer bewondering gekregen voor de perfectie van alles dat een Apple logo heeft en kan me een leven zonder apps niet meer voorstellen. 

Normaal zou ik in deze hectische pre-Kerst periode niet snel halverwege een boek van 630 pagina's raken - sterker nog: ik zou er niet eens aan dènken. Maar een zware verkoudheid (mind you: het is hier 31 graden) houdt mij al een paar dagen aan bed gekluisterd en ik droom inmiddels Apple.

Hoewel nog helemaal niet opgeknapt moest ik vandaag toch even optreden en ik sleepte mij naar de universiteit. Dat wil zeggen: M gaf me een lift. Onderweg belde ik de dokter. En toen ik uitstapte was ik even vergeten dat mijn lifeline op mijn schoot lag.

Toen vriendin L iets soortgelijks overkwam grapte ze in haar ellende over haar Apple Crumbe. Wat een vondst. Ik maakte een mentale notitie en wacht inmiddels al meer dan twee jaar op de kans op 'm te gebruiken. Dit is de dag.

Prima Ballerina

Nadat Fransje in eerste instantie besloten had dat ballet in Australië 'gewoon niet leuk' was, ging ze het afgelopen schooljaar toch overstag. De tijden, woensdagmiddag van vijf tot zes, zorgden aanvankelijk voor wat drukte in mijn agenda. Woensdagmiddag is hier geen vrije middag dus kinderen gaan dan naar after school care waar ik ze tegen zessen op haal. Gelukkig bood een niet-werkende-moeder-van-een-vriendinnetje uitkomst en ballet werd moeiteloos in het weekprogramma ingepast. 

Totdat term 4 aan brak. Het Australische schooljaar laat aan duidelijkheid niets te wensen over: er zijn 4 blokken van 10 lesweken en die zijn gescheiden door twee weken vakantie. Het schooljaar begint in februari en eindigt in december met zeven weken zomervakantie. Term 4 begint dus na de 'voorjaarsvakantie' in oktober.

En daar was de eerste email van de balletschool:

Our end of year concert is approaching quickly and it is understandable that everyone has lots of questions. If you keep updated with all emails and notes you will be fully informed and it will make the whole process so easy for you.

Wat volgde was een stroom van al-dan-niet-gekleurde briefjes in de ballettas, emails en telefoontjes met details over de kostuums, de kaartverkoop, de extra lessen en de make-up rehearsal voor de moeders. Met verbazing heb ik het allemaal gadegeslagen en waar nodig de juiste opdrachten uitgevoerd danwel uitbesteed - for non sewers there are a couple of mums who will sequin at very reasonable prices. Hier kun je geen baan naast hebben.

Het resultaat bestond uit drie prachtige shows in het Erindale Theatre terwijl het buiten 31 graden was. Een uur voor de pauze, een uur na de pauze en een stralende Fransje die zo'n drie minuten op het toneel stond. Op weg naar huis vertelde ze ons dat ze het geweldig had gevonden en nu zeker weet dat ze volgend schooljaar niet alleen ballet, maar ook jazz en tap dance wil gaan volgen. Nee, hip hop vindt ze meer iets voor jongens.

 

Zwemseizoen geopend!

Gisteren meldden we ons voor de start van het zwemseizoen in de Manuka Pool. Toen er een journalist naar mij toekwam dacht ik in een flits dat het om mij ging. Maar nee: of de kinderen op de foto mochten voor publicatie in de zondag editie van de Canberra Times.

Klik hier voor het artikel

Blending in?!

Could I please ask that P does not go on any "adventures" away from your house unless you are altogether? He is too young and naive to be out and about without a parent nearby.

Oops. De vorige keer dat P bij ons speelde heb ik Reimer en zijn achtjarige mate samen naar het vlakbij ons huis gelegen oval laten gaan om te voetballen. Super veilig -er hoeven geen straten overgestoken te worden- en dus een geweldige manier om de kinderen langzaam maar zeker wat bewegingsvrijheid te geven. Natuurlijk meld ik me regelmatig met hond of picknick, en Fransje was er ook met een vriendinnetje, maar blijkbaar is dit toch niet hoe we in Australië met elkaars kinderen om gaan.

Natuurlijk, ik ben blij dat 'de moeder' het eerlijk zegt, maar toch. 
Het zijn van die momenten dat ik me realiseer dat ik 'niet van hier' ben. In het begin had ik het regelmatig. Dat ik in een vergadering zat, de clou van de grap miste en mezelf daar opeens van een afstand bekeek: wat doe ik hier?!

Inmiddels komt dat steeds minder vaak voor: I'm blending in. 
Maar hoe meer je dat gevoel krijgt, hoe minder alert je bent op bepaalde verschillen. Interessant, en ongetwijfeld helemaal in lijn met de integratiecurve.

Maar goed, het geeft me dus wel te denken. Want wat las ik onlangs in een tijdschrift bij de tandarts: "Risky holidays abroad: when fun becomes fatal". Het ging over hoe Australische jeugd in Vietnam in rubberbanden de rivier afvaart, onderweg zelfgestookte drankjes consumeert en het in sommige gevallen niet overleeft. En nog een aantal voorbeelden. De Australische psycholoog die in dit artikel aan het woord kwam was een man naar mijn hart: hij legde uit dat de Australische jongere niet geleerd wordt eigen verantwoordelijkheid te nemen. Als je je hele leven nauwkeurig begeleid wordt en je ouders overal schriftelijk toestemming voor moeten geven, zou het kunnen dat je zelf niet kunt inschatten wat al dan niet verstandig is. Ha!

Ik heb dit met een aantal collega's besproken en het merendeel was het roerend met me eens. Hoewel zij hun kinderen vaak op dezelfde manier grootbrachten (want mind you: it's a legal offense to leave your children unsupervised until the age of thirteen) realiseerden zij zich dat dit de zelfstandigheid van hun kroost niet ten goede kwam. 
Met alle mogelijke gevolgen van dien.

Ik weet niet precies wat de mogelijke consequenties van mijn legal offense zijn, maar ik neem het risico (want ik heb geleerd welke risico's ik kan nemen) en laat de kinderen morgenochtend, net als vorige week zondag, zelfstandig Saar uitlaten.

Runner in the Making

 

Natuurlijk ben je als ouder altijd trots op je kinderen. 
Maar soms een beetje extra. 

Sinds Maurits eerder dit jaar een marathon liep is het voor Reimer duidelijk: dit wil hij ook. Tijdens het uitlaten van Saar heb ik dan ook regelmatig gezelschap van Reimer die even een 'rondje oval' doet. Een oval is wat we in Nederland een voetbalveld of sportveld zouden noemen. Geen idee wat de afmetingen zijn maar ik neem braaf de tijd op en juich dat het fantastisch gaat.

Dat Reimer vanwege de hierdoor opgebouwde conditie de running festivals op school wint en na een 'lokale' finale zelfs in de ACT (staat) finale eindigt, is leuk meegenomen maar bijzaak. Het gaat om de Canberra Fun Run.

Reimer was ervan overtuigd dat we zouden vergeten om hem in te schrijven dus duwde ons een laptop onder de neus om hem online te registreren zodat hij zeker zou zijn van een startplaats. 
Zijn startnummer werd gekoesterd sinds het hij het uit de brievenbus viste. En natuurlijk moest er een professioneel rennersbroekje aangeschaft worden.

Vandaag was het zover. Toch wel een beetje spannend. Eenmaal aan de start van de 5 km run zorgde M dat R en hij vooraan het deelnemers-legioen stonden waardoor ook deze gebeurtenis in de Canberra Times vereeuwigd werd. M's verwachting was dat ze al snel ingehaald zouden worden door de achterban. Maar de training bleek zijn vruchten af te werpen, M en R eindigden op plaats 30 en 31 van de 1500 deelnemers. Waarbij R natuurlijk als eerste over de finish ging maar doordat de startnummers verwisseld waren werd M als nr 30 geregistreerd. Enfin, 23 min 17 of 23 min 18: sowieso een geweldige prestatie.

Tevreden met het resultaat kondigde R aan dat hij volgend jaar voor de 10 km gaat. We shall see.

Altijd Prijs!

Ook in Australië gingen de Olympische Spelen eind juli van start. 
De eerste keer dat de kinderen dit evenement bewust meemaakten. En wat hebben we er van genoten!

Natuurlijk hebben we het een en ander gemist vanwege het tijdsverschil. Een wekker zetten om om half vier 's ochtends een hockeywedstrijd te zien deed ik twaalf jaar geleden misschien, 
maar nu beslist niet meer.

Reimer was Chef Medaille Spiegel. Die is werkelijk in die drie weken alleen bij hoge nood van de bank afgekomen. Dagelijks kregen we een gedetailleerd (en accuraat!) overzicht van de Stand van Zaken. En het mooie was: als fan van Nederland, Australië en België viel er natuurlijk altijd wel iets te juichen! Waarbij de kinderen gelukkig uiteindelijk vooral trouw aan Oranje bleken.

Na de sluitingsceremonie leken we aanvankelijk een beetje in een gat te vallen. Om de pret te verlengen hadden we ook de paralympics gevolgd en dat was eigenlijk een hele pedagogische ervaring. Hoewel Fransje zo nu en dan even weg liep omdat ze het toch wel 'een raar gezicht' vond.

Gelukkig hadden we de homecoming ceremony in Canberra, waarbij het Olympisch team gehuldigd werd. Fransje ging er met school heen en drukte me op het hart me niet te vertonen. Als je bijna tien bent zijn moeders emberassing en broertjes nog erger.

Ik vond dat ik Reimer (die als year 2 niet zou gaan) deze once-in-a-lifetime ervaring niet kon ontzeggen. Ik besloot hem een dagje van school te houden (dat is hier geen probleem, wordt gezien als life experience) en drukte Fransje op het hart dat er zoveel mensen zouden zijn dat we elkaar echt niet zouden tegenkomen.

Dit is Canberra. De ceremonie zou van twaalf tot een plaatsvinden. We kwamen om tien voor twaalf aan, er waren nog voldoende parkeerplaatsen en de eerste die ik zag staan (en erger: die ons zag aankomen) was Fransje. Natuurlijk deed ik net of ik haar niet gezien had, zette snel een hilarische blauwe 70's pruik op in de hoop in de massa te verdwijnen, maar het kwaad was al geschied.

Het verslag dat M bij thuiskomst kreeg loog er niet om. "En toen ging ze ook nog met Ms Brendan praten, I really wanted to vanish on the spot." Dat haar vriendinnen mij juichend begroetten was haar blijkbaar volledig ontgaan. Meisjes van negen zijn tegenwoordig wat wij waren als meisjes van dertien.

Enfin, nadat R met de olympische zeilers op de foto was gegaan (foto wordt ingevoegd zodra ik deze van collega-moeder ontvang, ik had alleen mijn telefoon bij me en op het moment dat R met gouden plak en olympiër poseerde bleek de batterij leeg) en zijn Tackers shirt van de nodige handtekeningen voorzien was, verklaarden we de Olympische Spelen 2012 gesloten. We tellen af tot 2016!

Golden Ticket

Ik zit aan de rand van het zwembad als mijn telefoon gaat. Maurits. Die belt me zelden wanneer hij aan het werk is, dus als hij belt neem ik aan dat ie iets te vertellen heeft. "Het is goedgekeurd, we hebben onze PR". Permanent Residency. Goh. Ik ben er even stil van.

Veel buitenlanders in onze omgeving blijken richting Australië te vertrekken met als doel de status van permanent resident te bemachtigen. Je begint met een gesponsord zaken visum. Een 457 Subclass. Na twee jaar kom je in aanmerking voor een permanent residence visum. Weer twee jaar later kun je een aanvraag voor citizenship doen.

Wij wisten aanvankelijk niet eens dat het bestond. Een jaar of drie, hooguit vier was en is het plan en dat kwam precies overeen met de duur van het zaken visum. Maar door een wijziging in het belastingstelsel dit jaar zag ons financiële plaatje er niet meer zo gunstig uit als voorzien. Een permanent residence visum, waarbij we in aanmerking zouden komen voor bepaalde subsidies zoals voor kinderopvang, zou de zaak weer rechttrekken.

Het bleek nog een hele toestand met medische testen, een taaltest, verklaringen van goed gedrag vanuit de landen waarin we in de afgelopen tien jaar meer dan een jaar gewoond hebben, informatie over familie in Nederland, een overzicht van landen die we in de afgelopen 10 jaar bezocht hebben (met tijdsindicatie), referenties en nog meer referenties. En een slordige tienduizend dollar, die gelukkig door M's werkgever betaald werd.

Ik bekijk het visum en lees de begeleidende email van de advocaat die dit voor ons geregeld heeft. Citizenship blijkt een eitje: kunnen we over twee jaar gewoon online aanvragen. Daarna kunnen we wonen waar we willen, maar zijn ten alle tijden welkom in Australië.

Ik kijk naar de kinderen die zich concentreren op hun freestyle. 
Ze hebben geen idee dat wij zojuist een golden ticket voor ze geregeld hebben.