Wat doen we met Kerst?

Dit jaar vierden wij voor de tweede keer Kerstmis in Australië. En het viel ons weer op hoe anders het hier is. 

Te beginnen met de planning. De vraag 'Wat doen we met Kerst?' wordt hier over het algemeen een week of twee voor de happening beantwoord. Dan het menu. Prawns vooraf, ham als hoofdgerecht & pavlova toe. Alles kant & klaar bij viswinkel en supermarkt. Natuurlijk, je kunt het zelf maken, en dat doen wij dan ook, op de gekookte garnalen na. Maar het hoeft niet. En ik geloof dat dat hier een beetje de essentie is: no pressure.

De donkere dagen voor Kerst kennen we hier niet. Integendeel: het is volop zomer, de zon gaat om een uur of acht onder en de temperaturen zijn boven de dertig graden. Het is het einde van het schooljaar, er wordt gebarbecued, gezwommen en mojito gedronken.

Kerst in Australië is vooral fun. Auto's worden met rendier-gewei en neus uitgedost, kinderen zijn in de ban van de kado's die Santa voor ze mee gaat nemen en de pre-kerst borrels zijn een uitgelezen kans om de kurken tijdens werktijd te laten knallen. 

Om het geheel toch wat diepgang te geven troonde ik de familie op kerstavond mee naar de kerk voor de kinderdienst van zes uur. Wapperend met de liturgie probeerden we de temperatuur naar beneden bij te stellen. Om ons heen korte broeken en slippers. 
Met een overhemd, dat dan weer wel.

Daarna iets meer dan het traditionele boek onder de boom. En toen een souper met, inderdaad, de garnalen die ik 's ochtends bij de vismarkt had gehaald. Ik dacht dat ik om acht uur de eerste zou zijn. Maar op deze 24 december bleek de winkel al vanaf vijf uur 's ochtends zaken te doen. Ik keek mijn ogen uit en greep mijn Iphone - die inmiddels weer in oorspronkelijke staat verkeert - voor een impressie. 

Eerste kerstdag volgde een luchtige lunch waarbij de kinderen en hun vriendjes tussen de gangen door afkoelden in het zwembad. En vandaag, Boxing Day, herinnert eigenlijk alleen de kerstboom ons er aan welke tijd van het jaar het ook al weer is.

Kerstmis in Australië? Easy! 

Apple Crumble

Toen wij 2,5 jaar geleden in Australië aankwamen viel het ons op hoe ver-Appled de maatschappij hier toen al was. Het principe deed ons een beetje aan Ghana denken: decennia lang geen andere manier van communicatie dan de tam-tam en vervolgens meteen op het mobiele telefonie netwerk zonder dat er ooit sprake is geweest van een vaste telefoonverbinding.

Meer en meer realiseren wij ons hoe geïsoleerd Australië eigenlijk was voor de komst van internet. En we begrijpen dus waarom alles wat de communicatie met en visualisatie van 'buiten' vergemakkelijkt, omarmd wordt. Meer dan ik me uit Nederland kan herinneren zie je de Apple producten overal in het straatbeeld. Het lijkt wel of iederéén een Ipad heeft. En als ik de moeders op het schoolplein moet geloven ís dat ook zo na de Kerst.

En natuurlijk passen wij ons aan. Na de MacBook Pro volgde een Iphone, een Ipad, nog een Iphone en nu de double digits voor Fransje in het spel zijn, een Ipod touch.

Als je er eenmaal mee werkt … enfin, dat hoef ik niemand die een Apple heeft uit te leggen. Ik ben inmiddels halverwege de 630 pagina's tellende biografie over Steve Jobs en heb alleen nog maar meer bewondering gekregen voor de perfectie van alles dat een Apple logo heeft en kan me een leven zonder apps niet meer voorstellen. 

Normaal zou ik in deze hectische pre-Kerst periode niet snel halverwege een boek van 630 pagina's raken - sterker nog: ik zou er niet eens aan dènken. Maar een zware verkoudheid (mind you: het is hier 31 graden) houdt mij al een paar dagen aan bed gekluisterd en ik droom inmiddels Apple.

Hoewel nog helemaal niet opgeknapt moest ik vandaag toch even optreden en ik sleepte mij naar de universiteit. Dat wil zeggen: M gaf me een lift. Onderweg belde ik de dokter. En toen ik uitstapte was ik even vergeten dat mijn lifeline op mijn schoot lag.

Toen vriendin L iets soortgelijks overkwam grapte ze in haar ellende over haar Apple Crumbe. Wat een vondst. Ik maakte een mentale notitie en wacht inmiddels al meer dan twee jaar op de kans op 'm te gebruiken. Dit is de dag.

Prima Ballerina

Nadat Fransje in eerste instantie besloten had dat ballet in Australië 'gewoon niet leuk' was, ging ze het afgelopen schooljaar toch overstag. De tijden, woensdagmiddag van vijf tot zes, zorgden aanvankelijk voor wat drukte in mijn agenda. Woensdagmiddag is hier geen vrije middag dus kinderen gaan dan naar after school care waar ik ze tegen zessen op haal. Gelukkig bood een niet-werkende-moeder-van-een-vriendinnetje uitkomst en ballet werd moeiteloos in het weekprogramma ingepast. 

Totdat term 4 aan brak. Het Australische schooljaar laat aan duidelijkheid niets te wensen over: er zijn 4 blokken van 10 lesweken en die zijn gescheiden door twee weken vakantie. Het schooljaar begint in februari en eindigt in december met zeven weken zomervakantie. Term 4 begint dus na de 'voorjaarsvakantie' in oktober.

En daar was de eerste email van de balletschool:

Our end of year concert is approaching quickly and it is understandable that everyone has lots of questions. If you keep updated with all emails and notes you will be fully informed and it will make the whole process so easy for you.

Wat volgde was een stroom van al-dan-niet-gekleurde briefjes in de ballettas, emails en telefoontjes met details over de kostuums, de kaartverkoop, de extra lessen en de make-up rehearsal voor de moeders. Met verbazing heb ik het allemaal gadegeslagen en waar nodig de juiste opdrachten uitgevoerd danwel uitbesteed - for non sewers there are a couple of mums who will sequin at very reasonable prices. Hier kun je geen baan naast hebben.

Het resultaat bestond uit drie prachtige shows in het Erindale Theatre terwijl het buiten 31 graden was. Een uur voor de pauze, een uur na de pauze en een stralende Fransje die zo'n drie minuten op het toneel stond. Op weg naar huis vertelde ze ons dat ze het geweldig had gevonden en nu zeker weet dat ze volgend schooljaar niet alleen ballet, maar ook jazz en tap dance wil gaan volgen. Nee, hip hop vindt ze meer iets voor jongens.

 

Zwemseizoen geopend!

Gisteren meldden we ons voor de start van het zwemseizoen in de Manuka Pool. Toen er een journalist naar mij toekwam dacht ik in een flits dat het om mij ging. Maar nee: of de kinderen op de foto mochten voor publicatie in de zondag editie van de Canberra Times.

Klik hier voor het artikel

Blending in?!

Could I please ask that P does not go on any "adventures" away from your house unless you are altogether? He is too young and naive to be out and about without a parent nearby.

Oops. De vorige keer dat P bij ons speelde heb ik Reimer en zijn achtjarige mate samen naar het vlakbij ons huis gelegen oval laten gaan om te voetballen. Super veilig -er hoeven geen straten overgestoken te worden- en dus een geweldige manier om de kinderen langzaam maar zeker wat bewegingsvrijheid te geven. Natuurlijk meld ik me regelmatig met hond of picknick, en Fransje was er ook met een vriendinnetje, maar blijkbaar is dit toch niet hoe we in Australië met elkaars kinderen om gaan.

Natuurlijk, ik ben blij dat 'de moeder' het eerlijk zegt, maar toch. 
Het zijn van die momenten dat ik me realiseer dat ik 'niet van hier' ben. In het begin had ik het regelmatig. Dat ik in een vergadering zat, de clou van de grap miste en mezelf daar opeens van een afstand bekeek: wat doe ik hier?!

Inmiddels komt dat steeds minder vaak voor: I'm blending in. 
Maar hoe meer je dat gevoel krijgt, hoe minder alert je bent op bepaalde verschillen. Interessant, en ongetwijfeld helemaal in lijn met de integratiecurve.

Maar goed, het geeft me dus wel te denken. Want wat las ik onlangs in een tijdschrift bij de tandarts: "Risky holidays abroad: when fun becomes fatal". Het ging over hoe Australische jeugd in Vietnam in rubberbanden de rivier afvaart, onderweg zelfgestookte drankjes consumeert en het in sommige gevallen niet overleeft. En nog een aantal voorbeelden. De Australische psycholoog die in dit artikel aan het woord kwam was een man naar mijn hart: hij legde uit dat de Australische jongere niet geleerd wordt eigen verantwoordelijkheid te nemen. Als je je hele leven nauwkeurig begeleid wordt en je ouders overal schriftelijk toestemming voor moeten geven, zou het kunnen dat je zelf niet kunt inschatten wat al dan niet verstandig is. Ha!

Ik heb dit met een aantal collega's besproken en het merendeel was het roerend met me eens. Hoewel zij hun kinderen vaak op dezelfde manier grootbrachten (want mind you: it's a legal offense to leave your children unsupervised until the age of thirteen) realiseerden zij zich dat dit de zelfstandigheid van hun kroost niet ten goede kwam. 
Met alle mogelijke gevolgen van dien.

Ik weet niet precies wat de mogelijke consequenties van mijn legal offense zijn, maar ik neem het risico (want ik heb geleerd welke risico's ik kan nemen) en laat de kinderen morgenochtend, net als vorige week zondag, zelfstandig Saar uitlaten.

Runner in the Making

 

Natuurlijk ben je als ouder altijd trots op je kinderen. 
Maar soms een beetje extra. 

Sinds Maurits eerder dit jaar een marathon liep is het voor Reimer duidelijk: dit wil hij ook. Tijdens het uitlaten van Saar heb ik dan ook regelmatig gezelschap van Reimer die even een 'rondje oval' doet. Een oval is wat we in Nederland een voetbalveld of sportveld zouden noemen. Geen idee wat de afmetingen zijn maar ik neem braaf de tijd op en juich dat het fantastisch gaat.

Dat Reimer vanwege de hierdoor opgebouwde conditie de running festivals op school wint en na een 'lokale' finale zelfs in de ACT (staat) finale eindigt, is leuk meegenomen maar bijzaak. Het gaat om de Canberra Fun Run.

Reimer was ervan overtuigd dat we zouden vergeten om hem in te schrijven dus duwde ons een laptop onder de neus om hem online te registreren zodat hij zeker zou zijn van een startplaats. 
Zijn startnummer werd gekoesterd sinds het hij het uit de brievenbus viste. En natuurlijk moest er een professioneel rennersbroekje aangeschaft worden.

Vandaag was het zover. Toch wel een beetje spannend. Eenmaal aan de start van de 5 km run zorgde M dat R en hij vooraan het deelnemers-legioen stonden waardoor ook deze gebeurtenis in de Canberra Times vereeuwigd werd. M's verwachting was dat ze al snel ingehaald zouden worden door de achterban. Maar de training bleek zijn vruchten af te werpen, M en R eindigden op plaats 30 en 31 van de 1500 deelnemers. Waarbij R natuurlijk als eerste over de finish ging maar doordat de startnummers verwisseld waren werd M als nr 30 geregistreerd. Enfin, 23 min 17 of 23 min 18: sowieso een geweldige prestatie.

Tevreden met het resultaat kondigde R aan dat hij volgend jaar voor de 10 km gaat. We shall see.

Altijd Prijs!

Ook in Australië gingen de Olympische Spelen eind juli van start. 
De eerste keer dat de kinderen dit evenement bewust meemaakten. En wat hebben we er van genoten!

Natuurlijk hebben we het een en ander gemist vanwege het tijdsverschil. Een wekker zetten om om half vier 's ochtends een hockeywedstrijd te zien deed ik twaalf jaar geleden misschien, 
maar nu beslist niet meer.

Reimer was Chef Medaille Spiegel. Die is werkelijk in die drie weken alleen bij hoge nood van de bank afgekomen. Dagelijks kregen we een gedetailleerd (en accuraat!) overzicht van de Stand van Zaken. En het mooie was: als fan van Nederland, Australië en België viel er natuurlijk altijd wel iets te juichen! Waarbij de kinderen gelukkig uiteindelijk vooral trouw aan Oranje bleken.

Na de sluitingsceremonie leken we aanvankelijk een beetje in een gat te vallen. Om de pret te verlengen hadden we ook de paralympics gevolgd en dat was eigenlijk een hele pedagogische ervaring. Hoewel Fransje zo nu en dan even weg liep omdat ze het toch wel 'een raar gezicht' vond.

Gelukkig hadden we de homecoming ceremony in Canberra, waarbij het Olympisch team gehuldigd werd. Fransje ging er met school heen en drukte me op het hart me niet te vertonen. Als je bijna tien bent zijn moeders emberassing en broertjes nog erger.

Ik vond dat ik Reimer (die als year 2 niet zou gaan) deze once-in-a-lifetime ervaring niet kon ontzeggen. Ik besloot hem een dagje van school te houden (dat is hier geen probleem, wordt gezien als life experience) en drukte Fransje op het hart dat er zoveel mensen zouden zijn dat we elkaar echt niet zouden tegenkomen.

Dit is Canberra. De ceremonie zou van twaalf tot een plaatsvinden. We kwamen om tien voor twaalf aan, er waren nog voldoende parkeerplaatsen en de eerste die ik zag staan (en erger: die ons zag aankomen) was Fransje. Natuurlijk deed ik net of ik haar niet gezien had, zette snel een hilarische blauwe 70's pruik op in de hoop in de massa te verdwijnen, maar het kwaad was al geschied.

Het verslag dat M bij thuiskomst kreeg loog er niet om. "En toen ging ze ook nog met Ms Brendan praten, I really wanted to vanish on the spot." Dat haar vriendinnen mij juichend begroetten was haar blijkbaar volledig ontgaan. Meisjes van negen zijn tegenwoordig wat wij waren als meisjes van dertien.

Enfin, nadat R met de olympische zeilers op de foto was gegaan (foto wordt ingevoegd zodra ik deze van collega-moeder ontvang, ik had alleen mijn telefoon bij me en op het moment dat R met gouden plak en olympiër poseerde bleek de batterij leeg) en zijn Tackers shirt van de nodige handtekeningen voorzien was, verklaarden we de Olympische Spelen 2012 gesloten. We tellen af tot 2016!