Wat als er iets gebeurt?

Het is er altijd. Soms meer op de voorgrond, vaak op de achtergrond. De wetenschap dat je Eigenlijk Heel Ver Weg bent. Van bijna iedereen die je het liefste is. En de gedachte dat er iets kan gebeuren. Wat dan?

Dit soort dingen gebeurt nooit als je het verwacht.

Ik had moeite om mijn tranen te bedwingen toen ik begin januari afscheid nam van mijn ouders die weer terug naar Nederland vlogen. Wanneer zou ik ze weer zien?

Exact twee weken later toen ik voor dag en dauw op het koude Schiphol aankwam.

Het gekke is dat je, als er iets gebeurt, eigenlijk helemaal niet zo ver weg blijkt te zijn. Sterker nog, ik was er via de telefoon praktisch live getuige van. En toch is er dan meteen het claustrofobische gevoel dat ik drie keer eerder ervaren heb. Op stage in Frankrijk, wonend in Costa Rica en tijdens een vakantie in Indonesië. De vluchten terug naar Nederland staan me in alle gevallen nog helder bij. Tijd voor Reflectie.

Bizar om uit het niets opeens 'thuis' te zijn. Geen voorpret, aftellen, zorgvuldig inpakken, cadeautjes, afspraken, feestjes en Nederlandse-boodschappen-lijstjes. Gewoon zijn.

Wat is het vertrouwd en vreemd tegelijk. Autorijden durf ik de eerste paar dagen niet aan en bij het oversteken kijk ik voor de zekerheid maar gewoon alle kanten op. Kan ik nog gewoon een los kaartje kopen in de bus? En de tram, stopt die eigenlijk voor een zebrapad?

Acht dagen later ben ik weer thuis. Het andere thuis. Alsof er niets gebeurd is. Maar er is wel iets gebeurd en het leven voelt minder licht dan toen ik mijn vorige stukje schreef.

Bush Fire Alert

Wat neem je mee op het moment dat je je huis moet verlaten vanwege een aanstormende bosbrand? Ik kan me nog goed herinneren dat ik me dat een jaar geleden, in de regenachtige zomer van 2011, afvroeg nadat ik de verhalen van vrienden die 'de branden van 2003' hebben meegemaakt, had gehoord.

En inmiddels weet ik het. Want het is hier serieus. Temperaturen van zo'n 38 graden in combinatie met een windkracht van 80 km/u is voldoende voor de Fire Danger Rating 'Extreme'. New South Wales, de staat die aan onze Australian National Capital grenst, heeft al een aantal dagen de status 'Catastrophic' - de ernstigste van de zes stadia die aangeven hoe ontvlambaar de situatie is.

We worden verzocht onze maatregelen te treffen. Als ik een collega onbegrijpend aan kijk op het moment dat ze mij vraagt of ik ons Bushfire Survival Plan op orde heb, begrijp ik dat we op dit gebied nog iets te leren hebben. Na het beantwoorden van de vragenlijst in dit document is het ons duidelijk dat we inderdaad midden in het risico gebied zitten en dat we onze foto albums dus maar klaar moeten leggen. En de diploma's. Reimer's trofeeën, de merklappen waar mamma een jaar van haar leven aan gewijd heeft, de schilderijen van de kinderen op tweejarige leeftijd, paspoorten, inentingen boekjes, trouwboekje, laptop, fototoestel. Zilver? Nee dat is vervangbaar. 
Het geërfde Ma Pomme servies … helaas. Boeken? Geen sprake van. De Ghanese luipaardjes? Nou vooruit.

Bizar.

We maken een lijstje. Voor het geval dat. Want je gaat natuurlijk niet alles vast van de muur halen en bij de voordeur zetten. Hoewel we wel een kratje in de studeerkamer hebben staan. Saar! Ik zet haar er voor de zekerheid maar bij, je weet nooit, mochten we in paniek raken. Huis afsluiten, sleutels mee. Telefoonoplader. Toch wel handig die tips. En als je het opschrijft kun je het in ieder geval niet vergeten. Where will you and your family go to ensure you are all safe? Ha! Dat is het voordeel van een man in de hotellerie - ons bedje is gespreid dus voor ons geen blankets in de relocation kit.

De website van de ESA (ACT Emergency Services Agency) is onze nieuwe favoriet. Op het moment dat ik bij het openen van de ramen een sterke rooklucht waarneem is dat het eerste dat ik check. En ik ben niet de enige:

Smoke over the ACt is from interstate bush fires. ACT Fire & Rescue is currently receiving calls from the public inquiring about the presence of smoke over the ACT. The smoke is being blown into the Territory from bush fires burning in the Shoalhaven region of NSW. There is currently no fires in the ACT generating this smoke.

De kinderen vinden het voornamelijk spannend. Volgens Reimer hebben we geluk: als het vuur dreigt komt er een helikopter om te blussen met zwembadwater. Heeft ie op de televisie gezien. Ik geloof dat het geluk 'm in de mogelijke komst van de helikopter zit, niet in het feit dat we daarmee de zaak wellicht onder controle kunnen houden.

Enfin, we zullen zien. De total fire ban en de constante waarschuwingen zullen ongetwijfeld effect hebben. Vanaf zondag zakken de temperaturen en is zelfs regen voorspeld. 

Maar toch goed om onze prioriteiten even duidelijk in beeld te hebben: alles wat echt van belang is past in een Renault Scenic. Wat voelt het leven opeens licht!

Wat doen we met Kerst?

Dit jaar vierden wij voor de tweede keer Kerstmis in Australië. En het viel ons weer op hoe anders het hier is. 

Te beginnen met de planning. De vraag 'Wat doen we met Kerst?' wordt hier over het algemeen een week of twee voor de happening beantwoord. Dan het menu. Prawns vooraf, ham als hoofdgerecht & pavlova toe. Alles kant & klaar bij viswinkel en supermarkt. Natuurlijk, je kunt het zelf maken, en dat doen wij dan ook, op de gekookte garnalen na. Maar het hoeft niet. En ik geloof dat dat hier een beetje de essentie is: no pressure.

De donkere dagen voor Kerst kennen we hier niet. Integendeel: het is volop zomer, de zon gaat om een uur of acht onder en de temperaturen zijn boven de dertig graden. Het is het einde van het schooljaar, er wordt gebarbecued, gezwommen en mojito gedronken.

Kerst in Australië is vooral fun. Auto's worden met rendier-gewei en neus uitgedost, kinderen zijn in de ban van de kado's die Santa voor ze mee gaat nemen en de pre-kerst borrels zijn een uitgelezen kans om de kurken tijdens werktijd te laten knallen. 

Om het geheel toch wat diepgang te geven troonde ik de familie op kerstavond mee naar de kerk voor de kinderdienst van zes uur. Wapperend met de liturgie probeerden we de temperatuur naar beneden bij te stellen. Om ons heen korte broeken en slippers. 
Met een overhemd, dat dan weer wel.

Daarna iets meer dan het traditionele boek onder de boom. En toen een souper met, inderdaad, de garnalen die ik 's ochtends bij de vismarkt had gehaald. Ik dacht dat ik om acht uur de eerste zou zijn. Maar op deze 24 december bleek de winkel al vanaf vijf uur 's ochtends zaken te doen. Ik keek mijn ogen uit en greep mijn Iphone - die inmiddels weer in oorspronkelijke staat verkeert - voor een impressie. 

Eerste kerstdag volgde een luchtige lunch waarbij de kinderen en hun vriendjes tussen de gangen door afkoelden in het zwembad. En vandaag, Boxing Day, herinnert eigenlijk alleen de kerstboom ons er aan welke tijd van het jaar het ook al weer is.

Kerstmis in Australië? Easy! 

Apple Crumble

Toen wij 2,5 jaar geleden in Australië aankwamen viel het ons op hoe ver-Appled de maatschappij hier toen al was. Het principe deed ons een beetje aan Ghana denken: decennia lang geen andere manier van communicatie dan de tam-tam en vervolgens meteen op het mobiele telefonie netwerk zonder dat er ooit sprake is geweest van een vaste telefoonverbinding.

Meer en meer realiseren wij ons hoe geïsoleerd Australië eigenlijk was voor de komst van internet. En we begrijpen dus waarom alles wat de communicatie met en visualisatie van 'buiten' vergemakkelijkt, omarmd wordt. Meer dan ik me uit Nederland kan herinneren zie je de Apple producten overal in het straatbeeld. Het lijkt wel of iederéén een Ipad heeft. En als ik de moeders op het schoolplein moet geloven ís dat ook zo na de Kerst.

En natuurlijk passen wij ons aan. Na de MacBook Pro volgde een Iphone, een Ipad, nog een Iphone en nu de double digits voor Fransje in het spel zijn, een Ipod touch.

Als je er eenmaal mee werkt … enfin, dat hoef ik niemand die een Apple heeft uit te leggen. Ik ben inmiddels halverwege de 630 pagina's tellende biografie over Steve Jobs en heb alleen nog maar meer bewondering gekregen voor de perfectie van alles dat een Apple logo heeft en kan me een leven zonder apps niet meer voorstellen. 

Normaal zou ik in deze hectische pre-Kerst periode niet snel halverwege een boek van 630 pagina's raken - sterker nog: ik zou er niet eens aan dènken. Maar een zware verkoudheid (mind you: het is hier 31 graden) houdt mij al een paar dagen aan bed gekluisterd en ik droom inmiddels Apple.

Hoewel nog helemaal niet opgeknapt moest ik vandaag toch even optreden en ik sleepte mij naar de universiteit. Dat wil zeggen: M gaf me een lift. Onderweg belde ik de dokter. En toen ik uitstapte was ik even vergeten dat mijn lifeline op mijn schoot lag.

Toen vriendin L iets soortgelijks overkwam grapte ze in haar ellende over haar Apple Crumbe. Wat een vondst. Ik maakte een mentale notitie en wacht inmiddels al meer dan twee jaar op de kans op 'm te gebruiken. Dit is de dag.

Prima Ballerina

Nadat Fransje in eerste instantie besloten had dat ballet in Australië 'gewoon niet leuk' was, ging ze het afgelopen schooljaar toch overstag. De tijden, woensdagmiddag van vijf tot zes, zorgden aanvankelijk voor wat drukte in mijn agenda. Woensdagmiddag is hier geen vrije middag dus kinderen gaan dan naar after school care waar ik ze tegen zessen op haal. Gelukkig bood een niet-werkende-moeder-van-een-vriendinnetje uitkomst en ballet werd moeiteloos in het weekprogramma ingepast. 

Totdat term 4 aan brak. Het Australische schooljaar laat aan duidelijkheid niets te wensen over: er zijn 4 blokken van 10 lesweken en die zijn gescheiden door twee weken vakantie. Het schooljaar begint in februari en eindigt in december met zeven weken zomervakantie. Term 4 begint dus na de 'voorjaarsvakantie' in oktober.

En daar was de eerste email van de balletschool:

Our end of year concert is approaching quickly and it is understandable that everyone has lots of questions. If you keep updated with all emails and notes you will be fully informed and it will make the whole process so easy for you.

Wat volgde was een stroom van al-dan-niet-gekleurde briefjes in de ballettas, emails en telefoontjes met details over de kostuums, de kaartverkoop, de extra lessen en de make-up rehearsal voor de moeders. Met verbazing heb ik het allemaal gadegeslagen en waar nodig de juiste opdrachten uitgevoerd danwel uitbesteed - for non sewers there are a couple of mums who will sequin at very reasonable prices. Hier kun je geen baan naast hebben.

Het resultaat bestond uit drie prachtige shows in het Erindale Theatre terwijl het buiten 31 graden was. Een uur voor de pauze, een uur na de pauze en een stralende Fransje die zo'n drie minuten op het toneel stond. Op weg naar huis vertelde ze ons dat ze het geweldig had gevonden en nu zeker weet dat ze volgend schooljaar niet alleen ballet, maar ook jazz en tap dance wil gaan volgen. Nee, hip hop vindt ze meer iets voor jongens.

 

Zwemseizoen geopend!

Gisteren meldden we ons voor de start van het zwemseizoen in de Manuka Pool. Toen er een journalist naar mij toekwam dacht ik in een flits dat het om mij ging. Maar nee: of de kinderen op de foto mochten voor publicatie in de zondag editie van de Canberra Times.

Klik hier voor het artikel

Blending in?!

Could I please ask that P does not go on any "adventures" away from your house unless you are altogether? He is too young and naive to be out and about without a parent nearby.

Oops. De vorige keer dat P bij ons speelde heb ik Reimer en zijn achtjarige mate samen naar het vlakbij ons huis gelegen oval laten gaan om te voetballen. Super veilig -er hoeven geen straten overgestoken te worden- en dus een geweldige manier om de kinderen langzaam maar zeker wat bewegingsvrijheid te geven. Natuurlijk meld ik me regelmatig met hond of picknick, en Fransje was er ook met een vriendinnetje, maar blijkbaar is dit toch niet hoe we in Australië met elkaars kinderen om gaan.

Natuurlijk, ik ben blij dat 'de moeder' het eerlijk zegt, maar toch. 
Het zijn van die momenten dat ik me realiseer dat ik 'niet van hier' ben. In het begin had ik het regelmatig. Dat ik in een vergadering zat, de clou van de grap miste en mezelf daar opeens van een afstand bekeek: wat doe ik hier?!

Inmiddels komt dat steeds minder vaak voor: I'm blending in. 
Maar hoe meer je dat gevoel krijgt, hoe minder alert je bent op bepaalde verschillen. Interessant, en ongetwijfeld helemaal in lijn met de integratiecurve.

Maar goed, het geeft me dus wel te denken. Want wat las ik onlangs in een tijdschrift bij de tandarts: "Risky holidays abroad: when fun becomes fatal". Het ging over hoe Australische jeugd in Vietnam in rubberbanden de rivier afvaart, onderweg zelfgestookte drankjes consumeert en het in sommige gevallen niet overleeft. En nog een aantal voorbeelden. De Australische psycholoog die in dit artikel aan het woord kwam was een man naar mijn hart: hij legde uit dat de Australische jongere niet geleerd wordt eigen verantwoordelijkheid te nemen. Als je je hele leven nauwkeurig begeleid wordt en je ouders overal schriftelijk toestemming voor moeten geven, zou het kunnen dat je zelf niet kunt inschatten wat al dan niet verstandig is. Ha!

Ik heb dit met een aantal collega's besproken en het merendeel was het roerend met me eens. Hoewel zij hun kinderen vaak op dezelfde manier grootbrachten (want mind you: it's a legal offense to leave your children unsupervised until the age of thirteen) realiseerden zij zich dat dit de zelfstandigheid van hun kroost niet ten goede kwam. 
Met alle mogelijke gevolgen van dien.

Ik weet niet precies wat de mogelijke consequenties van mijn legal offense zijn, maar ik neem het risico (want ik heb geleerd welke risico's ik kan nemen) en laat de kinderen morgenochtend, net als vorige week zondag, zelfstandig Saar uitlaten.