De Mooiste Dag in het Jaar

Fransje blijft het consequent Moedersdag noemen. En Reimer licht toe dat hij de roze sok-sloffen eigenlijk niet echt cool vindt maar dat hij ze 'moest' kopen om de boekenlegger te bemachtigen (5D Mam!) - die gingen als één pakket op de traditionele Mother's Day Stall.

Moederdag? De mooiste dag in het jaar!

Nieuwe Fase

M heeft een nieuwe baan. Met een permanent resident visum ben je niet langer gebonden aan het bedrijf dat je gesponsord heeft en staat het je vrij te werken waar je wilt. Na ruim drie jaar is de rek er voor M uit bij het Diamant Hotel. Vijfsterren service met een driesterren budget kent zo z'n beperkingen. En zijn prijs.

Eind februari besloot M op te zeggen. Ik dacht dat ik er in bleef. Natuurlijk, ik breng ook iets binnen, maar de cost of living is hier dusdanig dat we het met één salaris niet redden. En regelingen zoals in Nederland kennen we hier niet, wie niet werkt krijgt geen cent. Full stop.

M zag het probleem niet en verheugde zich op de Nieuwe Fase. Ik lag er wakker van. Maar het is hier geen Europa en voor ik goed en wel van de schok bekomen was meldde M dat hij zijn nieuwe uitdaging gevonden had. Het Realm Hotel. Aan De Andere Kant van de Brug.

Canberra is door het Lake Burley Griffin in Noord en Zuid gesplitst. Voor de meeste Canberrans speelt het leven zich in Noord of in Zuid af. Men is daar heel patriottisch in. Je bent van 'Zuid' of van 'Noord'. Gewisseld wordt er over het algemeen niet. Wij startten in Zuid en verhuisden toen naar Noord. Beiden werkten we 'Inner North'. De kinderen gaan nog steeds in Zuid naar school en hebben er hun sportclubs. We gaan in Zuid naar de tandarts, de dokter, de kapper en de markt. Omdat we daar nu eenmaal begonnen zijn. Mind you, we hebben het over een afstand van 15 kilometer. Maar toch, het is een heel ding.

En nu gaat M dus werken in Zuid. Heftig!

Van heritage naar modern en ook op grotere schaal. We zijn er inmiddels een nachtje gaan 'proefslapen'. Dat is altijd het leuke van een nieuw hotel. Zolang men je nog niet kent kun je even als mystery guest kennismaken. De kinderen, die in de afgelopen jaren erg verknocht zijn geraakt aan het Diamant Hotel, waren meteen verkocht. Door de grootte weet ik niet of we ze hier ook zo makkelijk zullen neerleggen als ze een dagje ziek zijn, maar ze lijken het in ieder geval erg interessant te vinden. En een zwembad doet het natuurlijk altijd goed.

Op 1 juni gaat dit nieuwe avontuur van start. We zullen de sfeer van het Diamant missen. Mijn dagelijkse catch-up met M's collega's tijdens de fiets/auto swap om half zes. De staff die als familie is, de gezellige bar en de heerlijke Italiaanse pastas. De ijsjes die de kinderen zelf konden scheppen en het ontbijtbuffet waar ze in-geval-van-schoolziek hun hart konden ophalen. De sfeervolle private dining room en pizza-keuken die het zo goed deden tijdens kinderfeestjes. Anderzijds: ik geloof dat ze alle DVD's uit de collectie gezien hebben. Tijd voor een nieuwe fase.

Centenary

Vandaag bestaat Canberra honderd jaar. En dat betekent een jaar lang feest.

Het Diamant Hotel is de officiële accommodatie partner van de Centenary organisatie. En dat betekent dat de hoeveelheid uitnodigingen voor Alles wat Leuk is dit jaar verdrievoudigt. Hetzelfde geldt voor de kosten die we deze maanden aan kinderoppas uitgeven, à raison de $20 per uur.

Want hoewel Australië erg georiënteerd is op het gezin (schoolvakanties zijn heilig en er wordt in mijn werkomgeving altijd rekening mee gehouden), kunnen we F en R in dit geval niet altijd meenemen. De Australian Golf Open en het bijbehorende diner, de opening van het spectaculaire Arboretum, het klassieke openlucht concert in de tuin van Governor's House, modeshows, tentoonstellingen, toneelstukken, lunches, lezingen en cocktails, er lijkt geen einde aan te komen.

Maar tijdens de Echte Verjaardag zijn ze van de partij. Niet tijdens de lunch in de speciaal opgestelde Belgische Spiegeltent (die heet hier ook zo) maar wel bij de Bubbly Bar, een enorme champagne bar die aan de rand van het Lake Burley Griffin opgesteld is. Reimer is als enige gezinslid actief betrokken bij de festiviteiten en komt in speciale Canberra-100 outfit voorbij gezeild. In de lucht de veelbesproken Canberra Sky Whale en later op de avond concerten en spectaculair vuurwerk.

Wat een tempo. Het is pas maart - ik zie niet hoe ik het einde van dit jaar ga halen maar ondertussen genieten we van onze tijdelijke VIP status.

Wat als er iets gebeurt?

Het is er altijd. Soms meer op de voorgrond, vaak op de achtergrond. De wetenschap dat je Eigenlijk Heel Ver Weg bent. Van bijna iedereen die je het liefste is. En de gedachte dat er iets kan gebeuren. Wat dan?

Dit soort dingen gebeurt nooit als je het verwacht.

Ik had moeite om mijn tranen te bedwingen toen ik begin januari afscheid nam van mijn ouders die weer terug naar Nederland vlogen. Wanneer zou ik ze weer zien?

Exact twee weken later toen ik voor dag en dauw op het koude Schiphol aankwam.

Het gekke is dat je, als er iets gebeurt, eigenlijk helemaal niet zo ver weg blijkt te zijn. Sterker nog, ik was er via de telefoon praktisch live getuige van. En toch is er dan meteen het claustrofobische gevoel dat ik drie keer eerder ervaren heb. Op stage in Frankrijk, wonend in Costa Rica en tijdens een vakantie in Indonesië. De vluchten terug naar Nederland staan me in alle gevallen nog helder bij. Tijd voor Reflectie.

Bizar om uit het niets opeens 'thuis' te zijn. Geen voorpret, aftellen, zorgvuldig inpakken, cadeautjes, afspraken, feestjes en Nederlandse-boodschappen-lijstjes. Gewoon zijn.

Wat is het vertrouwd en vreemd tegelijk. Autorijden durf ik de eerste paar dagen niet aan en bij het oversteken kijk ik voor de zekerheid maar gewoon alle kanten op. Kan ik nog gewoon een los kaartje kopen in de bus? En de tram, stopt die eigenlijk voor een zebrapad?

Acht dagen later ben ik weer thuis. Het andere thuis. Alsof er niets gebeurd is. Maar er is wel iets gebeurd en het leven voelt minder licht dan toen ik mijn vorige stukje schreef.

Bush Fire Alert

Wat neem je mee op het moment dat je je huis moet verlaten vanwege een aanstormende bosbrand? Ik kan me nog goed herinneren dat ik me dat een jaar geleden, in de regenachtige zomer van 2011, afvroeg nadat ik de verhalen van vrienden die 'de branden van 2003' hebben meegemaakt, had gehoord.

En inmiddels weet ik het. Want het is hier serieus. Temperaturen van zo'n 38 graden in combinatie met een windkracht van 80 km/u is voldoende voor de Fire Danger Rating 'Extreme'. New South Wales, de staat die aan onze Australian National Capital grenst, heeft al een aantal dagen de status 'Catastrophic' - de ernstigste van de zes stadia die aangeven hoe ontvlambaar de situatie is.

We worden verzocht onze maatregelen te treffen. Als ik een collega onbegrijpend aan kijk op het moment dat ze mij vraagt of ik ons Bushfire Survival Plan op orde heb, begrijp ik dat we op dit gebied nog iets te leren hebben. Na het beantwoorden van de vragenlijst in dit document is het ons duidelijk dat we inderdaad midden in het risico gebied zitten en dat we onze foto albums dus maar klaar moeten leggen. En de diploma's. Reimer's trofeeën, de merklappen waar mamma een jaar van haar leven aan gewijd heeft, de schilderijen van de kinderen op tweejarige leeftijd, paspoorten, inentingen boekjes, trouwboekje, laptop, fototoestel. Zilver? Nee dat is vervangbaar. 
Het geërfde Ma Pomme servies … helaas. Boeken? Geen sprake van. De Ghanese luipaardjes? Nou vooruit.

Bizar.

We maken een lijstje. Voor het geval dat. Want je gaat natuurlijk niet alles vast van de muur halen en bij de voordeur zetten. Hoewel we wel een kratje in de studeerkamer hebben staan. Saar! Ik zet haar er voor de zekerheid maar bij, je weet nooit, mochten we in paniek raken. Huis afsluiten, sleutels mee. Telefoonoplader. Toch wel handig die tips. En als je het opschrijft kun je het in ieder geval niet vergeten. Where will you and your family go to ensure you are all safe? Ha! Dat is het voordeel van een man in de hotellerie - ons bedje is gespreid dus voor ons geen blankets in de relocation kit.

De website van de ESA (ACT Emergency Services Agency) is onze nieuwe favoriet. Op het moment dat ik bij het openen van de ramen een sterke rooklucht waarneem is dat het eerste dat ik check. En ik ben niet de enige:

Smoke over the ACt is from interstate bush fires. ACT Fire & Rescue is currently receiving calls from the public inquiring about the presence of smoke over the ACT. The smoke is being blown into the Territory from bush fires burning in the Shoalhaven region of NSW. There is currently no fires in the ACT generating this smoke.

De kinderen vinden het voornamelijk spannend. Volgens Reimer hebben we geluk: als het vuur dreigt komt er een helikopter om te blussen met zwembadwater. Heeft ie op de televisie gezien. Ik geloof dat het geluk 'm in de mogelijke komst van de helikopter zit, niet in het feit dat we daarmee de zaak wellicht onder controle kunnen houden.

Enfin, we zullen zien. De total fire ban en de constante waarschuwingen zullen ongetwijfeld effect hebben. Vanaf zondag zakken de temperaturen en is zelfs regen voorspeld. 

Maar toch goed om onze prioriteiten even duidelijk in beeld te hebben: alles wat echt van belang is past in een Renault Scenic. Wat voelt het leven opeens licht!

Wat doen we met Kerst?

Dit jaar vierden wij voor de tweede keer Kerstmis in Australië. En het viel ons weer op hoe anders het hier is. 

Te beginnen met de planning. De vraag 'Wat doen we met Kerst?' wordt hier over het algemeen een week of twee voor de happening beantwoord. Dan het menu. Prawns vooraf, ham als hoofdgerecht & pavlova toe. Alles kant & klaar bij viswinkel en supermarkt. Natuurlijk, je kunt het zelf maken, en dat doen wij dan ook, op de gekookte garnalen na. Maar het hoeft niet. En ik geloof dat dat hier een beetje de essentie is: no pressure.

De donkere dagen voor Kerst kennen we hier niet. Integendeel: het is volop zomer, de zon gaat om een uur of acht onder en de temperaturen zijn boven de dertig graden. Het is het einde van het schooljaar, er wordt gebarbecued, gezwommen en mojito gedronken.

Kerst in Australië is vooral fun. Auto's worden met rendier-gewei en neus uitgedost, kinderen zijn in de ban van de kado's die Santa voor ze mee gaat nemen en de pre-kerst borrels zijn een uitgelezen kans om de kurken tijdens werktijd te laten knallen. 

Om het geheel toch wat diepgang te geven troonde ik de familie op kerstavond mee naar de kerk voor de kinderdienst van zes uur. Wapperend met de liturgie probeerden we de temperatuur naar beneden bij te stellen. Om ons heen korte broeken en slippers. 
Met een overhemd, dat dan weer wel.

Daarna iets meer dan het traditionele boek onder de boom. En toen een souper met, inderdaad, de garnalen die ik 's ochtends bij de vismarkt had gehaald. Ik dacht dat ik om acht uur de eerste zou zijn. Maar op deze 24 december bleek de winkel al vanaf vijf uur 's ochtends zaken te doen. Ik keek mijn ogen uit en greep mijn Iphone - die inmiddels weer in oorspronkelijke staat verkeert - voor een impressie. 

Eerste kerstdag volgde een luchtige lunch waarbij de kinderen en hun vriendjes tussen de gangen door afkoelden in het zwembad. En vandaag, Boxing Day, herinnert eigenlijk alleen de kerstboom ons er aan welke tijd van het jaar het ook al weer is.

Kerstmis in Australië? Easy! 

Apple Crumble

Toen wij 2,5 jaar geleden in Australië aankwamen viel het ons op hoe ver-Appled de maatschappij hier toen al was. Het principe deed ons een beetje aan Ghana denken: decennia lang geen andere manier van communicatie dan de tam-tam en vervolgens meteen op het mobiele telefonie netwerk zonder dat er ooit sprake is geweest van een vaste telefoonverbinding.

Meer en meer realiseren wij ons hoe geïsoleerd Australië eigenlijk was voor de komst van internet. En we begrijpen dus waarom alles wat de communicatie met en visualisatie van 'buiten' vergemakkelijkt, omarmd wordt. Meer dan ik me uit Nederland kan herinneren zie je de Apple producten overal in het straatbeeld. Het lijkt wel of iederéén een Ipad heeft. En als ik de moeders op het schoolplein moet geloven ís dat ook zo na de Kerst.

En natuurlijk passen wij ons aan. Na de MacBook Pro volgde een Iphone, een Ipad, nog een Iphone en nu de double digits voor Fransje in het spel zijn, een Ipod touch.

Als je er eenmaal mee werkt … enfin, dat hoef ik niemand die een Apple heeft uit te leggen. Ik ben inmiddels halverwege de 630 pagina's tellende biografie over Steve Jobs en heb alleen nog maar meer bewondering gekregen voor de perfectie van alles dat een Apple logo heeft en kan me een leven zonder apps niet meer voorstellen. 

Normaal zou ik in deze hectische pre-Kerst periode niet snel halverwege een boek van 630 pagina's raken - sterker nog: ik zou er niet eens aan dènken. Maar een zware verkoudheid (mind you: het is hier 31 graden) houdt mij al een paar dagen aan bed gekluisterd en ik droom inmiddels Apple.

Hoewel nog helemaal niet opgeknapt moest ik vandaag toch even optreden en ik sleepte mij naar de universiteit. Dat wil zeggen: M gaf me een lift. Onderweg belde ik de dokter. En toen ik uitstapte was ik even vergeten dat mijn lifeline op mijn schoot lag.

Toen vriendin L iets soortgelijks overkwam grapte ze in haar ellende over haar Apple Crumbe. Wat een vondst. Ik maakte een mentale notitie en wacht inmiddels al meer dan twee jaar op de kans op 'm te gebruiken. Dit is de dag.