New Direction

Eén blik op Fransje is voldoende om vast te stellen dat die vandaag niet naar school kan. Haar ogen glanzen boven haar rode konen en ze rilt van top tot teen. Vrijdag, normaal gesproken mijn vrije dag maar niet vandaag. Ik kan geen verstek laten gaan.

Gelukkig is er het hotel. Daar is altijd wel een bed waar zieke kinderen terecht kunnen, op afstand in de gaten gehouden door een zorgzame vader/manager. De ochtend vliegt voorbij en op het moment dat ik richting hotel fiets realiseer ik me dat ik vergeten ben de kapper af te bellen. Tien weken geleden heb ik deze afspraak geboekt. Dit kan ik een uur van tevoren niet meer maken. Benieuwd hoe F er aan toe is.

Vier uur televisie kijken lijkt F er aardig bovenop geholpen te hebben. Die kan mee naar Wayne. Ik geef haar tien dollar om een tijdschrift te kopen en daar heeft ze niet lang voor nodig. Stralend komt ze binnen met een glossy van One Direction, een Brits/Ierse band bestaande uit vijf 18-jarige jongens die de gemoederen in year 4 al weken bezig houdt. Ademloos blijft ze een uur lang verdiept in de levens van Liam, Niall, Harry, Louis en Zayne.

Bij thuiskomst verdwijnt ze naar haar kamer. Enthousiast komt ze me halen: "je moet echt even zien wat ik gedaan heb". Het is alsof ik in mijn eigen tienerkamer sta. George Michael en Andrew Ridgeley vervangen door vijf eigentijdse exemplaren. Met het hier in huurhuizen zwaar verboden blue tag (buddie) aan de muren bevestigd. Ik laat het maar zo, als de makelaar langs komt halen we ze er wel weer af.

Als ik naar beneden loop realiseer ik me dat dit een mijlpaal is.

De dingen waar F nu mee bezig is kan ik me van mijzelf herinneren. Wat leuk! Vertrouwd maar ook best spannend. Een nieuwe fase.

CEO Sleepout

Vannacht slaapt Maurits op straat. Net als 3500 daklozen in Canberra, waarvan 1500 kinderen. Die slapen overigens niet altijd letterlijk op straat, maar vaak in auto's. Kinderen die de volgende dag in hun uniform op school verschijnen. Het is onvoorstelbaar als je de stad en de omgeving ziet. Je ziet het namelijk niet. Waar in Sydney op iedere straathoek een dakloze zit, heb ik er hier nog nooit een gezien. Maar toch zijn het er meer dan 3000.

De CEO sleepout vond voor het eerst plaats in 2006 om fondsen te werven voor en aandacht te vestigen op de situatie van daklozen in Sydney en is inmiddels uitgegroeid tot een begrip in Australië. Dit jaar wordt er op 21 juni in acht hoofdsteden op straat geslapen door in het totaal 1048 CEO's die daarmee meer dan 4,5 miljoen dollar binnenhalen voor de St Vincent de Paul Society. Deze vrijwilligersorganisatie helpt daklozen om hun vicieuze cirkel te doorbreken en weer een menswaardig bestaan op te bouwen.

Tussen zes en zeven vanavond kon er ingechecked worden bij de National Gallery. Heel professioneel want gesponsord door het congresburo. Muts, sjaal en zelfs nametags werden uitgereikt: netwerken in pyama! De kartonnen 'matrassen' mogen de deelnemers zelf van de stapel pakken als ze om een uur of tien op zoek gaan naar een slaapplaats in het park. Wat een sfeer. Van de Amerikaanse ambassadeur tot de eigenaar van een reclameburo die, geïnspireerd door zijn nacht in de buitenlucht vorig jaar, deze week een modeshow in de garage van zijn pand organiseerde waarbij uitsluitend kleding uit de winkels van het Leger des Heils geshowd werd (opbrengst $15.000), ze liggen vannacht zij-aan zij bij temperaturen van rond het vriespunt. Ja wat dat betreft kun je beter in Perth wonen natuurlijk.

De lijst met 'wat niet mee te nemen' was langer dan die van wat er wel in de rugzak mocht. Geen familieleden, huisdieren, eten, drank, kruiken, matrassen, dekens, tenten of ski-kleding. Wel een slaapzak, een kussen en een mobiele telefoon so you can access social media on the night. Dus mocht je dit lezen: sleep tight schat!

Camp

3 More Sleeps!! staat er op het briefje dat prominent op de ijskast hangt. Daaronder een lijst met noodzakelijkheden en de herinnering dat ouders en kinderen om half zeven ('s ochtends!) op het schoolplein verwacht worden. Vanaf week 1 van dit schooljaar is Fransje bezig met wat de highlight van year 4 zal worden. Camp!

Ik kan me herinneren dat ik vroeger de avond voor schoolreisje steevast tot God bad: ik beloofde dat ik dat regelmatiger zou doen als Hij er maar voor zorgde dat als ik dood zou gaan, het pas na schoolreisje zou gebeuren. Vervolgens vergat ik Hem weer tot het volgende schoolreisje in zicht kwam. Op mijn verjaardag na was de dag dat we op schoolreisje gingen de mooiste dag van het jaar.

Hier in Australië lijkt het iedere twee maanden prijs: excursie naar het Parliament House, de Portret Gallery, Blundells' Cottage of het War Memorial. Tot nu toe bleef het bij een dag. Maar deze keer wordt er in het kader van de geschiedenisles een bezoek gebracht aan het Sydney Barracks Museum en het Museum of Sydney. En aangezien het drie uur rijden is en Sydney ook een geweldige dierentuin heeft wordt tot een tweedaagse trip besloten.

De laatste weken kan Fransje het nergens anders meer over hebben. Het programma ken ik inmiddels tot op de halve uren uit mijn hoofd. Alles is even awesome. De indeling van de cabins is inmiddels bekend en op basis daarvan is een cabin vlag ontworpen en een cabin yell gecomponeerd. De permission notes zijn getekend, inclusief toestemming voor het onder begeleiding van de juf bekijken van een PG (parental guidance) film, de hubba bubba kauwgom is ingeslagen en de keuze voor de knuffel (1) en outfit voor dag 2 is gemaakt.

Vanochtend is het zover. Een wekker om 5.30 uur blijft vroeg. Alles volgens plan, sportuniform ligt klaar, tas is ingepakt en sandwiches zijn in de maak. "Gymschoenen liggen in mijn kast, die doe ik na het ontbijt aan." Om 6.15 zijn we klaar voor vertrek. "Waar zijn mijn gymschoenen?" Niet in de kast maar sinds maandagavond in de kleedkamer van het zwembad. Ajj. Om kwart voor zeven scheuren we het schoolterrein op. Ik schrik als ik de bus zie. Niet de veilige touringcar die ik in gedachten had maar een veel kleiner formaat met een trailer voor de bagage. Ik probeer dapper te lachen terwijl ik hard zwaai en probeer niet naar de kleine banden van de bus te kijken. Daar gaat ze. Mijn kind. Naar Sydney.

Ik denk aan haar eerste schoolreisje. Op de kleuterschool zat ze, ik denk dat ze nog geen vier was. Ik had al weken buikpijn bij het idee en was er op de dag zelf van overtuigd dat ik haar niet meer terug zou zien. De bus, kinderlokkers, brand in het overdekte speelparadijs of gewoon verstrikt in de netten van de apenkooi. Ik ben er door de jaren beter in geworden maar wat zal ik blij zijn als het vrijdag is. It would be appreciated if all parents pick their child up promptly. Om half zes 's avonds worden ze verwacht. Dat is over 34,5 uur. Ik zal er staan.

Moederdag

Nostalgie

Op het moment dat ik in mijn inbox een berichtje met de titel
'Groetjes van 2 oude vrienden uit Costa Rica' zie,
schieten er veel gezichten door mijn hoofd, maar niet deze:

Boef en Mimi. Ze waren een week of acht oud toen we ze in 2000 in een Costaricaanse dierenwinkel achter het raam zagen zitten.

Mimi was duidelijk een schoonheid-in-wording, maar vel over been. Boef had een schurftplekje op zijn snoet en was waarschijnlijk daarom niet eerder meegenomen. We konden het niet over ons hart verkrijgen dit stel achter te laten en namen ze mee naar de Tronadora Country Club die we destijds openden. We voerden ze met kleine plastic lepeltjes en hoopten dat ze het zouden redden.

Toen we een jaar later terug naar Den Haag gingen, vlogen Boef en Mimi natuurlijk mee. De vrijheid die ze in Costa Rica kenden bood het Haagse Bos niet. Braaf gingen we bij Martin Gaus op cursus.

Iedere vrijdagavond in Zoetermeer. Wat hebben we gelachen.
Een groter contrast met ons vorige leven kon je niet bedenken.

En toen kwam M met de mededeling dat er een aanbod uit Ghana lag. Leuke baan en lekker veilig onder de Golden Tulip vlag. Eén voorwaarde: er zou op het hotel terrein gewoond moeten worden. Honden niet welkom.

Zonder hond Saar waren we niet naar Australië vertrokken. Maar als je dertig bent en geen kinderen hebt denk je daar anders over. En dus plaatste ik een advertentie op baasjegezocht.nl waarin ik een nieuw thuis zocht voor Boef en Mimi. Met succes.

Het tevreden smoeltje van Mimi nadat ze na een rit in onze Renault Twingo plaats nam op de passagiers stoel van de Saab cabrio van de nieuwe baas staat in mijn geheugen gegrift. Het verdriet dat ik voelde die laatste nacht kan ik zo weer terughalen. En de halsbandjes die ze als pup droegen heb ik nog steeds in mijn bureaulade liggen.

Alle reden dus om e.e.a. na de eerste geruststellende berichten vanuit hun nieuwe thuis op het Brabantse platteland te laten rusten. Maar altijd als we vanuit België door Brabant naar het Westen reden, visualiseerden we hoe ze door de Brabantse bossen renden.

En wat blijkt nu? Toen wij terugkwamen uit Ghana, vertrokken Boef en Mimi voor een vijfjarig verblijf naar China. Bizar. Net als in Den Haag waren deze boxers-met-staart ook daar een bezienswaardigheid en werden autoraampjes opengedraaid om dit eens goed te bekijken.

Het is zo vreemd om ze opeens op leeftijd te zien. De foto die wij altijd prominent opgesteld hebben staan dateert van elf jaar geleden. Zelfs F en R, die Boef en Mimi uit de verhalen en van deze foto kennen, zijn onder de indruk van de grijze toetjes.

In de herfst van hun leven vertrekken ze deze zomer naar de Verenigde Staten, waar ze op een uur afstand van New York zullen wonen. Terug naar het continent waar ze vandaan komen. En ik ben verbaasd over mijn tranen op het moment dat ik lees "Voor Boef en Mimi wordt het w.s. wel een enkele reis naar de VS, ze zijn al oud voor boxers".

Cruising

Het is zover. Een jaar en tien maanden. En opeens lijkt er niets nieuws meer onder de Australische zon. Ik schreef vandaag een email aan vriendin L die hier in Canberra woont en een weekje in NL zit. Het enige nieuwsfeit was het weer. Negentien graden en zonnig. Heerlijk.

Niet dat er niets gebeurt. Het is alleen niet meer nieuw. Koninginnedag op de Nederlandse ambassade. Voormalig olympisch schaatskampioene Carla Zijlstra die een telegram aan de koningin voorleest. Bijzonder ontroerend maar niet nieuw: de kinderen kregen onlangs schaatsles van Carla tijdens een activiteit van de Nederlandse school. En vorig jaar stonden we hier ook bij de ambassadeur in de tuin. Inmiddels heet hij Willem. De herdenking op 4 mei? Waar ik een jaar geleden nog bang was dat Reimer misschien een poging zou doen om grappig te zijn, weet ik nu dat hij ademloos naar de uniformen kijkt en vol respect een roos neerlegt bij het Royal Netherlands and East Indies Forces Memorial. De omgeving blijft stunning en ik prijs me gelukkig met het feit dat we de kinderen dit hier kunnen bijbrengen. Maar ik weet inmiddels precies waar ik moet parkeren en dat het niet loont om de kinderen na afloop nog naar school te brengen.

Alles overdenkend merk ik dat je eraan gewend raakt om een soort handicap te hebben. Niet te weten hoe en wat. En opeens is dat over. Cross Country Carnival? Het komt niet meer in me op om te overwegen de kinderen in Mega Mindy of Spider Man outfit op pad te sturen. Want Carnival is een soort sportwedstrijd. Gala? Idem.

Vind ik op zondagavond een briefje in een schooltas waarin voor maandagochtend een Easter Hat Parade aangekondigd wordt, dan weet ik dat ik een paar kuikens en een bos stro op een zonnehoed moet bevestigen. En dat de helft van de school zonder hoed aan de Parade deelneemt.

Wat is het leven opeens relaxed.

Natuurlijk heeft het vanwege onze tweede verhuizing in augustus vorig jaar iets langer geduurd voordat we ons ritme vonden. Verhuizen betekent toch altijd weer een paar extra gordijnen en wat spijkers in de muur, een nieuwe supermarkt en nieuwe logistiek voor wat betreft woon-werk-school. Maar inmiddels kennen we ook hiervandaan de sluiproutes naar zwembad, tennisbaan, zeilschool, balletschool en voetbalveld en laat buurman Graham iedere werkdag hond Saar uit.

En werk? Ook dat went. Wat heb ik me vaak afgevraagd of het aan mij lag, aan de ANU of aan Australië. Nu weet ik dat geen reactie nee betekent. Heb ik iets in Sydney of Melbourne dan weet ik hoeveel tijd het kost om van vliegveld naar centrum te komen. En dat ik bij de splitsing de linkerkant van de rij voor de taxistand moet kiezen omdat die sneller gaat.

Gisteren kwamen de kinderen uit school met een briefje waarop stond dat beiden geselecteerd waren voor de ACT atletiek wedstrijden die aanstaande woensdag plaatsvinden. Of we toestemming voor deelname konden geven. Graag eigen vervoer regelen. Om negen uur afleveren lukt nog wel, maar om ze om kwart over elf weer terug naar school te brengen? Vorig jaar zou ik vertwijfeld uitgeroepen hebben dat ze hier ook werkelijk niets kunnen plannen. Vervolgens zou ik een dag bezig zijn om andere ouders te traceren om de terugreis te regelen. Nu weet ik dat als M de kinderen morgenochtend aflevert bij Mount Stromlo, er vast wel iemand is die ze mee terug naar school kan nemen.

En zo cruisen wij hier door het leven. Het wordt steeds gemakkelijker. Saai? Ik ben blij dat ik eindelijk tijd heb om ansichtkaarten te schrijven. Waarop ik dan dus eigenlijk niets te melden heb omdat alles hier z'n gangetje gaat. Tja. Ik kan er altijd nog een zonnetje op tekenen. Met 19º erin.

Net echt ...

Ik schrik wakker. De ramen trillen in hun sponningen. Een aardbeving. Wat bizar.

Gistermiddag bezochten we het wetenschappelijk museum Questacon waar we een simulatie van een aardbeving meemaakten in een speciaal daarvoor gebouwd huis. Het aardbevings-huisje noemen we het altijd. Nadat de kinderen er tijdens het eerste bezoek aan het Questacon in geweest waren werd deze attractie bij volgende sessies overgeslagen. Te eng, volgens F en R.

Deze keer wist ik ze te overtuigen. Zelf was ik er nog nooit in geweest was en ik was nieuwsgierig of het een beetje echt was. Want ik weet hoe het voelt. Wat een ervaring. Ik zie het zo weer voor me, de lange gang met kamers in het Tango Mar hotel in Costa Rica. En opeens begonnen ze te swingen, alsof ze van elastiek gemaakt waren, ongelofelijk. Een suizend geluid en toen stond alles weer stil. Ik zocht M op en vertelde hem dat ik dacht dat ik daarnet bijna flauwgevallen was, vanwege de warmte. Hij lachte en vertelde me dat dit een aardbeving was. Wow!

Ik wil de kinderen niet teleurstellen en beaam dat het getril in het aardbevings-huisje me inderdaad aan mijn Costa Ricaanse ervaring doet denken. Maar dat het toch wel een beetje anders was. Aangezien ik het museum verder heel professioneel vind, vraag ik me af waar dit op gebaseerd was, het deed me echt in de verste verte niet aan 'mijn' aardbeving denken.

R vond het deze keer een stuk minder eng maar spannend genoeg om nog een keer te willen. Of aardbevingen in Canberra ook voorkomen, vraagt hij. Ik stel hem gerust: aardbevingen komen in deze omgeving nauwelijks voor.

Kippenvel als ik me realiseer dat het getril van de ramen en van de vloer exact is zoals we eerder die dag ervaren hadden. Geen twijfel mogelijk, dit is een aardbeving. Ik spurt naar boven om R te halen.

M is een paar dagen in Sydney en F lag sowieso al bij mij in bed.

Ik tril nog erger dan de ramen even daarvoor deden. Wat zeiden ze ook alweer tijdens de simulatie: binnen blijven, radio aan?

Help, de enige radio die we hebben zit in de auto.

Christchurch, Japan … Canberra staat er niet bekend om, maar weet ik veel, globaal gezien zitten we wel in dezelfde hoek. Het blijft stil.

De kinderen vinden het reuze interessant als de krant vanochtend bevestigt wat ik al wist. Dat 3.7 op veertig kilometer afstand niet echt levensbedreigend is mag de euforie niet drukken. "Je moet er over schrijven in de Canberra Telegraeff." zegt R, "When our family reads we survived they will be so proud of us!"

Bij deze. En mijn excuses aan het Questacon. Inmiddels weet ik:

hun simulatie was levensecht!