Bergen en Dalen

Wat een suffe titel. Highs and Lows klinkt een stuk beter eigenlijk. Maar het komt op hetzelfde neer. "Ach een berg is een berg en een boom is een boom" hoorde ik ooit een Amsterdamse toerist in Costa Rica zeggen (in reactie op de vraag van een medereiziger hoe de excursie was geweest). Leuk voor onze citaten-verzameling, maar in meer dan één opzicht ben ik het niet met haar eens.

De bergen in het buitenland zijn namelijk hoger. En de dalen? Inderdaad, een stuk dieper! Ik denk aan Zweden, Frankrijk, Costa Rica, Ghana, kijk om me heen in Australië en probeer te analyseren hoe dat komt. Zijn het de verwachtingen? Hmm mijn verwachtingen bij buitenlandse avonturen zijn doorgaans niet zo hoog gespannen dus daar kan het in mijn geval niet aan liggen. Of juist wel: daarom zijn die bergen natuurlijk zo hoog: op het moment dat je op de top staat heb je een uitzicht dat je nooit voor mogelijk had gehouden. En de dalen dan? Misschien is het het missen van een referentiekader dat normaal als vangnet fungeert waardoor je in een vrije val terecht kunt komen?

Afgelopen zaterdag vierden wij twaalf jaar huwelijk met een bezoek aan La Traviata in Sydney. Een gelegenheidsvoorstelling op een plateau in de Sydney Harbour. Elf miljoen Australische dollars heeft het gekost om dit gebeuren op te tuigen. Aangezien de eerste van de drie weken verregend was, besloten wij er niet van uit te gaan dat dit een jaarlijks terugkerend festijn zou gaan worden. In Australië kun je een week van tevoren nog gewoon kaarten krijgen voor dit soort evenementen dus op 7 april zaten wij aan de champagne met het Opera House en de Sydney Harbour Bridge op de achtergrond. Surreal!

Daartegenover staan ervaringen van het type soul-destroying, zoals hieronder beschreven. En al die andere momenten waarop je je afvraagt wat je jezelf, elkaar en de kinderen aandoet door het vertrouwde voor het avontuurlijke te verruilen. Voor M en mij vind ik het nog tot daar aan toe. Maar voor de kinderen? F lijkt met negen in een vervroegde pubertijd. Haar juf beaamt dat dat tegenwoordig heel normaal is. Daar had ik niet op gerekend met mijn planning. En ik vind het niet gemakkelijk. Ik denk terug aan haar eerste jaar in Ghana. Op een bepaald moment besloten we alleen nog maar te gaan kijken of alles goed ging als ze niet huilde. Was het de warmte? De airco? Malaria? Of het feit dat het in de tropen nooit echt stil is? En vooral: was het ook zo geweest als we in Den Haag gezeten hadden?

Om het minste of geringste rollen er dikke tranen over haar wangen. "Niets" zegt ze als ik haar vraag wat er is. Vaak weet ze het zelf ook niet. Als ik haar vraag of ze zich Australisch, Belgisch of Nederlands voelt antwoordt ze dat ze een Aussie girl is. Maar dat België thuis is. Nederland? Dat zijn de opa's en oma's, de ooms en tantes en neefjes en nichtjes. En ik kan het haar niet kwalijk nemen. Toen we tijdens de kerstvakantie haar paspoort wilden vervangen in Den Haag bleek dat ze officieel nooit in Nederland gewoond had.

Sinterklaas, de kerstman en Santa Claus. De Paashaas, dat is opa Egbert, maar de Easter Bunny bestaat echt. Koningin Beatrix en Queen Elizabeth. Koninginnedag in april en in juni. Welke zoon hoort nu ook alweer bij wie? Drie vlaggen waarmee ze zich identificeren. Het Wilhelmus kunnen ze neuriën. The national anthem zingen ze uit volle borst mee. Engels of Nederlands? Engels, bevestigen ze beiden, maar voorlezen graag in het Nederlands.

Een jaar of drie, hooguit vier, was het plan. En ik geloof dat we het daar ook inderdaad maar bij moeten laten.

Soul-destroying

Waarom kunnen Australische supermarkten niet gewoon een routing uitstippelen die in iedere vestiging hetzelfde is? Geërgerd kijk ik om me heen. Spinazie, waar ligt hier de spinazie, zo moeilijk kan het toch niet zijn?! Tot mijn verbazing kijk ik recht in het gezicht van N, vader van een vriendje van Reimer. Hoe komt die nu in deze vestiging van Coles terecht? Ach natuurlijk, om dezelfde reden dat ik hier met 25 graden celcius in het shopping centre van Tuggeranong sta.

Reimer heeft een bowlingfeestje in Tuggeranong. Veertig minuten rijden van waar wij wonen. Het feestje vindt plaats in de trots van de suburb: het AMF Tenpin Bowling Centre. Bestaat er ook bowling met meer dan 10 kegels dan? Als je naar het promotiefilmpje kijkt kun je je voorstellen dat de ouders van de jarige ervoor gevallen zijn. Maar de realiteit is anders. Wat is dit erg! En mind you, er staan ook nog professionals tussen, met outfits die doen vermoeden dat het hier om een olympische deelname gaat. Ik wens de ouders een gezellige partij en vlucht weg. Wat een kabaal.

Op naar het zwemparadijs waar Fransje een afspraak met een vriendinnetje heeft. Ik laat haar stralend achter in de typische frituur lucht die bij een binnenzwembad hoort (dat het binnen was had ik nooit kunnen vermoeden toen ik zei dat het wel goed uit zou komen vanwege het feestje van Reimer) en prijs mij gelukkig dat de andere moeder binnenzwembaden wèl leuk vindt.

Ik besluit het het onaangename met het nuttige te verenigen en koers richting het winkelcentrum. Opeens begrijp ik waarom Tuggeranong door sommigen uit mijn werkomgeving regelmatig aangehaald wordt als een oord van wiens inwoners je niet kunt verwachten dat ze ook maar enig inzicht in marketing hebben. Deze omgeving is funest voor iedere vorm van creativiteit.

Creatief waren ze wel in het verstoppen van de supermarkt. Ik parkeer de auto naast een gebouw waarop het vertrouwde Coles in knalrode letters aangegeven staat en verwacht dat als ik daarvandaan naar binnen loop, ik ook daadwerkelijk in de Coles supermarkt terecht kom. Mis! Ik heb een behoorlijk richtingsgevoel maar in de Tuggeranong Hyperdome raak ik het spoor bijster. Ik raak steeds geïrriteerder: de Coles lijkt werkelijk nergens te vinden en ik ga het niet vragen want ik vind dat het aangegeven moet staan. One dollarshops, misse kledingwinkels en een bioscoop kom ik tegen, maar geen Coles. Een foodcourt, een biologische winkel, een krantenwinkel. Ik kan het niet uitstaan, kom in de verleiding om dan maar mijn nagels te laten doen bij de pedicure maar besluit dat ik dit doolhof niet verlaat voordat ik de supermarkt gevonden heb.

Wederom: gedeelde smart is halve smart. Nadat N en ik uitgebreid besproken hebben hoe belachelijk het is dat de supermarkt zo verstopt zit, dat het soul-destroying is om hier rond te lopen in de wetenschap dat het een van de laatste mooie dagen is en dat onze kinderen die missen omdat ze binnen in het AFM Tenpin Bowling Centre zitten en dat ze dat hele Tuggeranong sowieso nooit hadden mogen laten ontstaan, gaat ie weer.

F en R hebben nergens last van: het zwembad was the best ever en het bowlen? Volgens mij 'wil Reimer er op'. Maar dat gaat niet gebeuren, hij gaat maar lekker tennissen. Buiten.

The Canberra Telegraeff gestopt?

Op een bepaald moment durf je niet meer te kijken. Maar nadat ik een bericht ontving van een trouwe lezer die aangaf het zo jammer te vinden dat ik met The Canberra Telegraeff gestopt was besloot ik dat ik de confrontatie niet langer uit kon stellen.

Het dashboard windt er geen doekjes om:

The Canberra Telegraeff

76 berichten, voor het laatst gepubliceerd op 12-dec-2011

12 december 2011. Dat is volgende week drie maanden geleden! Where have I been? En als het nu was omdat ik niets te melden heb. Maar het tegendeel is waar! Ik ga even terug in de tijd en schrijf de opmerkelijke zaken van de afgelopen maanden in chronologische volgorde op. We beginnen bij 17 december en eindigen gisteren.

Veel leesplezier!

Hoezo nat?

Het regent. Niet dat miezerige waarvan sommigen zeggen dat het o zo goed is voor je huid. Nee echte regen. Dikke druppels die je normaal na een regenbui alleen onder bomen en aan de rand van afdaken tegenkomt. Die komen hier sinds zondag non-stop uit de lucht. Dat is vandaag precies zeven dagen.

Of ik er niet chagrijnig van word, vraagt zusje F uit Nederland. Wat grappig eigenlijk. Nee, ik word er totaal niet chagrijnig van. Niemand hier eigenlijk. Concerten, cricket wedstrijden en schoolexcursies worden afgelast, reistijden vanwege regenfiles aangepast en als ik collega's om tien uur 's ochtends verwaterd binnen zie komen lachen ze dat het in ieder geval een stuk beter is dan de tien jaar droogte die men hier achter de rug heeft.

Wij kunnen ons dat nauwelijks voorstellen. Ik had me eigenlijk wel op een paar jaar absolute droogte verheugd. Maar met ons kwam in juli 2010 La Nina, het regenachtige zusje van El Nino die hier jaren geheerst had. Niets aan te doen. En terwijl ik dit opschrijf realiseer ik me opeens dat het in Costa Rica precies hetzelfde was, nu zo'n twaalf jaar geleden. Je kunt je regenachtige lot blijkbaar niet ontlopen!

Hoe dan ook, regen buiten Nederland is een andere gewaarwording. Minstens net zo nat, maar minder vervelend. En dat komt omdat het vaak ook een beetje spannend is, want de huizen hier zijn niet op regen, maar op zon gebouwd. De vraag die men elkaar in dit soort perioden stelt is dan ook "How is your house? Any flooding?". 
Wij zitten hier vooralsnog droog, kijken vol spanning of het zwembad overstroomt en zien alleen de garage vollopen, maar die fietsen spoelen we wel weer af.

Anderen zijn minder fortuinlijk. De kranten staan er weer vol mee, mensen die hun huizen moeten verlaten en geen idee hebben wat ze straks terug vinden. En niet aan de andere kant van het land, maar op tientallen kilometers afstand. Spectaculaire foto's van dammen in aanbouw (uit de tijd van de droogte) die nu over stromen. Dagelijks volgen we de Cotter Dam via de webcam. Je weet niet wat je ziet. 
Na school nemen we een speciale omweg via de Scrivener Dam om te zien hoeveel sluizen er open staan om het water vanuit het meer terug te laten lopen in de rivier. Het is indrukwekkend.

Opmerkelijk is de waarschuwing voor het gevaar van bosbranden, wanneer deze regenperiode over is. Want vanaf maandag is het 26 graden met zon. En de hoeveelheid savanne gras die dan omhoog schiet is de reden dat er onlangs zelfs gesproken werd over het introduceren van olifanten in de Australische Bush. Kangoeroes en koala's houden blijkbaar niet van gras.

Gisteren sprak ik iemand die haar huis verloren was tijdens de bosbranden die in 2003 in Canberra woedden. Het vuur kwam tot op een kilometer of twee van waar wij nu wonen en mensen in de buurt hebben het er nog steeds over. Hoe het om twaalf uur 's middags opeens donker werd. Wat je in je auto stopt op het moment dat je denkt je huis niet meer terug te zien. Ik krijg kippenvel als ik er aan denk.

En dus snap ik waarom iedereen gelaten de hakken voor slippers verwisseld op het moment dat er dan toch naar de andere kant van de campus gewandeld moet worden. Tot grote hilariteit van de kinderen doe ik vrolijk mee.

Op de Valreep

Vandaag heb ik mijn nieuwe contract getekend. Da's wat je noemt: 
op de valreep. Na mijn aanvankelijke verontwaardiging heb ik er eigenlijk niet meer over nagedacht. Geen advertentie gezien ook. Totdat ik afgelopen donderdag een gesprek met de nieuwe school manager had. Hij vroeg me of ik op dinsdag 21 februari aanwezig zou zijn bij een bepaalde vergadering. Ik grapte dat dat mijn eerste 'vakantiedag' was. Waarop hij lichtelijk wit wegtrok.

Vrijdagmiddag kreeg ik een bericht dat het contract klaar lag. Inclusief het formulier waarmee ik tekende voor 32 in plaats van 35 uur. Dat betekent een vrije vrijdag. Nou ja, vrij? Ik heb me meteen aangemeld bij Mrs Younger, de juf van Reimer, als hulpjuf op vrijdagochtend. 
Ze zijn nu zeven en negen en hoewel Fransje op deze leeftijd natuurlijk al snel embarrassed is als het om haar ouders gaat, straalt Reimer bij het idee dat ik dit jaar op vrijdagochtend help met de English literacy games.

"Want vorig jaar bij Mr Siljec had je ook gezegd dat je zo nu en dan zou helpen maar je bent maar een keer geweest." Dat had ik me inderdaad ook gerealiseerd. Dus vanaf nu doen we het anders. Mrs Younger laat er geen misverstand over bestaan: eenmaal aangemeld rekent ze op je komst. Dat is precies de discipline die ik nodig heb!

Of ik dan ook de Canteen kan doen, tussen twaalf en een? 
Boefjes zijn het.

IELTS

Het is een begrip maar eigenlijk wist ik niet eens waar de afkorting voor stond. IELTS. International English Language Testing System. Ik heb het maar even opgezocht. Je weet nooit of ze het vragen.

In het kader van een nieuw visum moeten we bewijzen dat we de Engelse taal machtig zijn. Dat kan middels het afleggen van de IELTS. Op zich hoeven we niet eens zo hoog te scoren. Voor Maurits is een 5 voldoende en als spouse kom ik nog weg met een 4.5 van de 9. Dus why worry? Maar toch. Alleen al de inschrijvingsprocedure maakt me nerveus. Eenmaal ingeschreven krijg je een brief met een testdatum en valt er niets meer te wijzigen.

Ik schrok me rot toen ik afgelopen maandag een brief in de bus aantrof met daarop zaterdag 18 februari. Om 7.45 's ochtends melden. Hmm dan zullen we de kinderen maar uit logeren sturen, anders redden we het sowieso niet.

Vandaag was het zover. Afschuwelijk. Zo'n tweehonderd man. Je gaat van rij naar rij. Eerst oplijnen bij een ruimte waar je al je persoonlijke spullen (tas, telefoon etc) moet inleveren. Dan in de rij voor de paspoortcontrole. Vervolgens in de pasfoto rij. Niet lachen! Nee dat was nog niet in me opgekomen. Uiteindelijk word je naar een lokaal verwezen waar je plaats kunt nemen aan de tafel waarop jouw IELTS nummer geplakt zit. Om je heen 49 man die er al net zoveel zin in hebben als jijzelf. Het enige dat je op je tafel mag hebben is een potlood en een flesje water. Zonder etiket.

We gaan van start met de luistertest. Je hoort het verhaal maar een keer dus het is verstandig vooraf even de vragen door te nemen. Je noteert je antwoorden op het vragenformulier en hebt na afloop tien minuten om de vijftig antwoorden over te schrijven op het antwoordformulier. De test valt mee. Maar tijdens het overschrijven van mijn antwoorden raak ik opeens in paniek. Ik ben bij 25 als ik me realiseer dat ik geen idee heb hoe lang ik al bezig ben en hoeveel van de 10 minuten er nog over zijn. Wat als ik nog maar een minuut over heb. Dan weet ik alle antwoorden maar heb ik ze niet op het juiste vel. En dan moet ik hier volgende maand weer zitten. En dan ben ik waarschijnlijk zo zenuwachtig dat ik het sowieso niet haal. Help! Het lukt me nauwelijks om een A op het antwoordformulier te schrijven. Wat erg is dit! Ik denk aan yoga Glenn en adem een paar keer diep in en uit. Als ik bij vijftig ben en opkijk zie ik een scherm waarop 2:15 staat. Als ik dat geweten had.

Na de luistertest volgen een lees- en schrijftest. De ruimte zonder ramen went. Na een uur of drie worden we vrijgelaten en rest ons alleen nog de individuele spreek test. Ook hier weer tassen inleveren en stilzitten totdat je opgehaald wordt.

Of ik van bordgames houd. Waarschijnlijk was het als een soort binnenkomer bedoeld. Ik leg uit dat ik daar een uitgesproken hekel aan heb omdat je succes met name afhangt van geluk, en niet van inzet of intelligentie. De toon is gezet. In de daaropvolgende twaalf minuten hebben we een verrassend interessant gesprek waarin Ghaudi, de excessen van deze eeuw en mijn advies aan toekomstige geschiedschrijvers aan de orde komen.

Als we het terrein verlaten zijn we er beiden van overtuigd dat we hier niet meer terug hoeven te komen, die minimum score hebben we wel op zak. Maar wat een hoogst onaangename manier om je vrije zaterdag door te brengen!

Schoolschoenen

Het lijkt ideaal. En dat is het in veel opzichten ook. Een school uniform. Ouders en kinderen weten waar ze aan toe zijn en zonder zonnehoed wordt er niet gespeeld dus zelfs daarover geen gezeur. Hadden ze de schoenen nu ook maar met merk en al verplicht gesteld.

Australische schoolschoenen zijn zwart. Er zijn drie modellen. De veter schoen (j/m), de klitteband schoen (j) en de Mary Jane schoen (m). Als ik echt geld zou willen verdienen zou ik een winkel in schoolschoenen moeten beginnen want kinderschoenen winkels zijn schaars en hun aanbod beperkt.

Vorig jaar ben ik al veel wijzer geworden dus dit jaar neem ik geen enkel risico. Ik weet waar ik zijn moet en sleep de kinderen twee weken voor het begin van het nieuwe schooljaar mee naar de Ecco winkel in het centrum van Canberra. Helaas, de schoolschoenen blijken uit het assortiment, maar ze worden wel bij de Ecco vestiging aan de andere kant van de stad verkocht. Geen paniek. We hebben nog twee weken.

Een week voor de school begint melden we ons bij de andere Ecco vestiging. Reimer gaat zitten, trekt een klitteband schoen aan (maatje groter dan vorig jaar) en is klaar. Dan is Fransje aan de beurt. Mary Jane model, net als vorig jaar. Voeten opgemeten. Twee maatjes groter. Te groot. Maatje kleiner. Ook te groot. Zooltje bij de tenen. Nog steeds te groot. Zooltje bij de hiel. Nog steeds te groot. Hele zool. Te klein.

"En trouwens mam, ik vind deze schoenen eigenlijk niet eens mooi". Ah dat is het. Ik weet dat er in de hele stad niets beters te krijgen is maar ken mijn dochter inmiddels. We hebben nog een hele week. "Geen probleem schat, dan kijken we deze week gewoon nog eens rustig verder en als we niets beters tegenkomen kunnen we altijd nog terugkomen."

Maandag begint de school. De week is omgevlogen en het is al zaterdag. Vol goede moed gaan we van start. Iedere winkel waar mogelijk schoolschoenen verkocht worden hebben we gezien. Op een na die al gesloten was. Om half zes zonder schoenen thuis. "Dan doe ik die van vorig jaar wel aan." Maar ik weet dat ze die niet meer past. Ik geef de opdracht uit handen.

Maurits neemt het over. Zondagochtend bezoeken ze de-winkel-die-zaterdag-om-kwart-over-vijf al gesloten was. En komen met lege handen thuis. "We hebben nu wel een goed beeld van wat ze zoekt en gaan even op internet kijken." Wat gebeurt hier? Zijn wij helemaal gek geworden? Ik weet zeker dat schoenen die niet gepast zijn sowieso niet passen. Maar ik bemoei me er niet meer mee.

Op maandag gaat Fransje stralend op haar te kleine schoenen het nieuwe schooljaar in. Ze zitten fantastisch, zegt ze. Ik zeg niets.

Op vrijdag trekt ze al in de auto haar schoenen uit. Ze zitten toch wel wat krap. En nu heeft ze last van haar hiel. Ik zeg niets.

Uiteindelijk wordt besloten dat het te grote paar uit de Ecco winkel toch de beste optie was. Maurits en Fransje komen thuis met maat 34. Wat? Die had ze vorig jaar ook! "Maar ze zegt dat ze geweldig zitten." Ik zeg niets.

Op maandagochtend trekt ze haar oude schoenen weer aan. Ze denkt dat ze misschien toch een maatje groter nodig heeft. Of twee. Geen probleem, we rijden na school wel even langs de Ecco winkel om maat 34 om te ruilen. Daar kennen ze ons inmiddels. Maat 35 zit deze keer toch wat strak. Misschien 36 met een zooltje? We proberen de teenzool, de hielzool en de hele zool. Uiteindelijk trekt Fransje de zool eruit en zegt dat ze zo eigenlijk het beste zitten. Volgen jullie het nog?

Vanochtend komt ze op haar nieuwe schoenen de trap af. "Ik moet er nog wel even aan wennen hoor mam, ze zitten eigenlijk nog niet zo lekker." Ik zeg niets. "Maar ik zal er maar niet over zeuren." vervolgt ze.